Denneboom met addertje

Het olielampje dat Adam Frank ontwierp is mooi gemaakt. De schaduw van het denneboompje flakkert op de muur.
Een addertje: het 'olielampje' is eerder een omhulsel waarin een beslist niet navulbare 'oliecartridge', zoals ze dat noemen, geplaatst moet worden. De oliecartridges zijn volgens de verpakking goed voor 17 branduren en kosten 3,50 per stuk. Dat is 0,21 euro per uur. Het huis verwarmen en de hele avond tv-kijken is goedkoper.
We zinnen op alternatieven.
Al was het maar om niet afhankelijk te zijn van een grootproducent van 'oliecartridges.'

De kunst van het broodsnijden

Feestdagen hebben ook goede kanten. Je hebt de tijd om eens een nieuwe koers uit te zetten. Wil ik mijn hele leven niet-heel-lekker-maar-ook-niet-vies brood van de Albert Heijn eten of begin ik elke dag met een avontuurlijk, meestal smakelijker, eigen maaksel. (Nee, geen broodbakmachine)
Moet ik nog wel leren broodsnijden. W. nam het rechter gedeelte onder handen. De hompen ter linker zijde zijn van mij.

Einde van een tijdperk

Foto: Kunstacademie Kampen in de Van Heutzkazerne, vlak voor de verhuizing naar Zwolle.
Vandaag is voor het laatst 94,83 euro van mijn rekening afgeschreven naar de Informatie Beheer Groep. Mijn studieschuld is eindelijk afgelost. Het is mijn best bestede geld ooit. Ik heb NEGEN jaar gestudeerd, twee studies. Van 1984 tot en met 1993. Geen cent te makken, maar zeeën van tijd. En niet dat ik altijd gelukkig was. (Een kunstenaar is natuurlijk nooit gelukkig) Maar ik leerde wel in mijn eigen heerlijke trage tempo welke kant ik op wilde.
Ik gun het iedereen, maar het kan niet meer. Ben ik toch in de juiste tijd geboren.

Ode aan de kruik

Soms word ik in de zomer gek van vreugde bij de gedachte dat ik 's winters weer met een warme kruik in bed lig. Wat een uitvinding. Het is maar een keer misgegaan. Toen had ik de dop er niet goed opgedraaid. Eerst dacht ik nog dat mijn voeten van de hitte aan het zweten waren gegaan. Toen de omvang van de ramp tot me doordrong was er geen redden meer aan. Maar dat was een verwaarloosbaar smetje op het blazoen van mijn kruik.
(Ik heb de kruik trouwens ook nog aan de kat proberen te brengen. Vergeefs. Ze werden zeeziek van dat geklots.)

Opknoopmomentje

Ik schrok me dood toen ik gister om 17.08 in de 'trein' naar H'sum-Sportpark stapte. Het betrof een wegwerp-trein-metrostelletje waar 'Dordrecht' op de display stond. Afgetrapte stoelen met een stijve leuning. Leuker willen we het in de spits niet maken. De mensen keken moe en grauw uit het raam, terwijl ze in oud vet gefrituurde kroketten en patatjes uit krakende plastic bakjes aten.
Ik begrijp mensen soms niet. Toen ik nog in Hilversum werkte, fietste ik vanuit Utrecht. Best ver ja, maar met podcasts op de ipod had ik hele genoegelijke tijden en zelfs als het regende en stormde was ik duizend keer levenslustiger dan de types die je in zo'n trein ziet.
Van de auto word ik persoonlijk ook niet blijer.
Als ik mens was zou ik alles doen om de spits te mijden. Sterker, ik bén een mens en doe alles om OV en snelweg in de spits te mijden (andere werktijden, thuiswerken, niet op zaterdag of koopavond naar de stad, binnenblijven op Koninginnedag). Als het niet anders kan koop ik een eersteklaskaartje voor de trein.
Op het traject Utrecht-H'sum Sportpark helpt je dat niks. Om 22.45 zat ik in een lege 'trein' terug. Het scheelde wel dat de kroketten en patatjes thuis voor de buis zaten, maar heel vrolijk werd ik er nog steeds niet van.

'Ik heb al mijn vriendinnetjes eraan geholpen'

'Gühl?!' Kapper N. kan zijn afgrijzen niet verbloemen. 'Dat is zulk agressief spul. Ik ken een echtpaar dat een procedure tegen ze heeft opgestart omdat ze er kale plekken van kregen. Echt waar.'
Volgens N. zit er een wereld van verschil tussen wat hij verkoopt en wat bij het Kruidvat en aanverwanten verkocht wordt. 'Kappers willen zich onderscheiden he. Zo'n fabriek experimenteert met allerlei ingrediënten, bijvoorbeeld avocado, en dat doen ze in de kappershampoos. Wat ze in de flesjes voor de drogist stoppen is iets heel anders. Verdund.'
Hij heeft 'heel veel vriendinnetjes' aangezet tot het gebruik van goede shampoo. 'Je merkt het vanzelf. Iedereen zegt tegen je: wat zit je haar goed. Het gaat er prachtig van glanzen. Maar geef het de tijd he. Als je vijf kilo wilt afvallen is dat ook niet van vandaag op morgen. Ik weet zeker: als jij het een maand gebruikt hebt en dan heb je ineens weer Gühl, kom je gillend naar me terug.'
N. knipt en kneedt er gepassioneerd op los - 'Ik ben verliefd op haar' - en vertelt me dat ik 'gevoelig haar' heb. Of ik het zelf geverfd heb.
Hoezo? Ziet het er niet uit? Want dat is dan jullie schuld, grijns ik.
'Mag ik vragen: Hoe vaak was jij je haar eigenlijk? Nee! Dat moet je echt niet meer doen hoor. Beloof je me dat?'
N. kan niet iets verkopen waar hij niet achterstaat. 'We hebben hier waxes, maar die verkoop ik niet. Dat vind ik helemaal niks.'
Dit kappersbezoek duurt eindeloos. De tijd wordt gevuld met sf-achtige verhalen over haarschachten en hydratatie. Voedende stoffen waar het haar zich aan laaft.
Waar is de wetenschap als je haar nodig hebt? Eenmaal thuis vind ik alleen maar iets over het springen van shampoo, maar niets over shampoo die met een sprongetje in de haarschachten verdwijnt. En nog een weinig hoopgevend Volkskrant artikel over wegspoelshampoo.
De rekening: 81 euro.

Verdronken fotoboek

UPS kwam voor de tweede keer aan de deur. (Gister lag ik nog in bed.) Het met iPhoto gemaakte fotoboek was degelijk verpakt in een kartonnen doos. Kreukloos en glimmend met schitterende kleuren lag het voor me. Twee uur later blies het zijn laatste adem uit in een grote plas thee.
Toepasselijk vond W. Het waren de foto's van onze verregende Ierlandvakantie.