Apple online: 9 juli + 3 werkdagen = 21 juli

Het gaaaaat gewoon niet meer. Mijn iMac uit december 2004 kan het internet van 2009 niet aan.
En ineens, gister om 18.49 uur móest ik een nieuwe bestellen bij de Apple Store online. (kwam daarom te laat op mijn afspraak) Levering binnen 24 uur had ik 'ergens' gelezen. Hmmm. Ik kreeg wel snel een mailtje.
Is iedereen daar op vakantie? Waarom moet iedereen zo nodig op vakantie? Omdat het in Nederland niet leuk is als jij als enige niet op vakantie bent? Of is Apple net een paar snelle krachten ontvallen en modderen ze tijdelijk met dwangarbeiders zonder armen?
Ik hoef in elk geval zaterdag niet thuis te blijven voor mijn gloednieuwe iMac.
Verzending: 3 werkdagen.
Verwachte leverdatum: 21 Jul, 2009 - 22 Jul, 2009.

Het tweede leven van de Sun jar

Net als je denkt dat deze blogger met de noorderzon naar verre koopjesparadijzen vertrokken is, pop ik up. Hetzelfde geldt voor de Sun jar uit 2007. Wat een fantastisch leuk dingetje is. Ik heb hem minstens drie keer kado gedaan. Hij floept tussen avond en nacht aan en geeft dan warm oranje licht. Maar steeds minder en ineens stopt hij. Ik stond al met het ding bij de glasbak toen W suggereerde dat de oplaadbare batterij vervangen moest worden.
Zo jammer vind ik dat, dat ze je een jaar na aankoop niet even een belletje geven: 'Mevrouw, hallo, hoi, niet schrikken als uw Sun Jar ermee uitscheidt en het licht uit uw leven verdwijnt. Het is volstrekt niet nodig om weg te zakken in een inktzwarte depressie omdat alles minder wordt, kapot gaat of zelfs dood. Het komt eenvoudig door dit en dat. Wilt u een nieuwe batterij? Komt voor de bakker. Wanneer schikt het u dat we hem even langs komen brengen en monteren? En een fles prosecco voor de schrik."
Zeker te veel moeite.

Crisisblog 2: shady lace

Tevreden met wat je al hebt de kredietcrisis door.
Toen ik in de zomer bij 45 graden plus onder de shady lace parasol zat, voelde ik mij behoorlijk in het ootje genomen/in het kruis getast/aan de haren door het gras gesleept. Waarom had ik daar niet eerder aangedacht: de parasol geeft de helft van de schaduw van een normale parasol. Vanwege die leuke gaatjes in het doek natuurlijk.
Deze lente ben ik weer helemaal dol en verrukt van het schaduwpatroon op gezicht, balkontegels en Joop. Bij 20-25 graden precies fris genoeg.

Miskoop: solar oplader

Het is recessie. Het consumentenvertrouwen daalt. Dus laat ik ook eens een duit in het zakje te doen door met voorbeelden te komen van dingen die een mens beter niet kan kopen. Deze solar oplader uit 2008 is alleen handig als je in een land zonder wolken woont. Verder is de aansluiting waarmee ik mijn Sony Ericsson k700i erop aan kan sluiten zo fragiel dat hij na twee dagen stuk was. Ik heb een nieuwe gekregen, net zo broos. Net het door moeder verlaten pasgeboren egeltje uit de tuin van Animal Planet. Koopt 'em niet mensen, dan gaat de economie maar naar God.

Manipulatietechnieken bij de Bodyshop: Deep Sleep

Doorsnee kledingverkoopster in doorsnee kledingwinkel: "Ik heb dat truitje zelf ook. Mooi he en hij blijft ook heel lang goed."
Gaap.
Bij de BodyShop krijg je altijd wat gratis en als het niet gratis is dan krijg je wel korting. Bij het uitreiken van het proefmonster Deep Sleep zei de verkoopster: "Ik had me vanmorgen verslapen. 'Ja', zei ik hier, 'dan moeten jullie me maar niet zulk spul geven.' Hihi."
Beetje grof geld lopen verdienen over de rug van de slapelozen die alles willen geloven omdat hun leven een hel is.
"Het stinkt", klaagde W. Ik viel als een blok in slaap, maar dat had meer te maken met het pilletje Valdispert Nacht dat koortsachtige gedachten over spannende wendingen in het leven moest smoren. Ondanks de getroffen voorzorgsmaatregelen om 5.13 wakker. Een shotje van niks dus. (Om maar te zwijgen over dat babymuizenpilletje)

Onthaaste groenten van de moestuin

Het derde groentepakket van moestuin Maaschalkerweerd alweer. De moestuin is weer iets anders dan de AH. Er werken ex-verslaafden, psychiatrische patiënten en mensen met een verstandelijke beperking naast 'gewone' vrijwilligers en een paar beroepskrachten. Vrijdag bleek het lijstje kwijt met de namen van mensen die een pakket wilden. (het zijn er een stuk of zes geloof ik.) Het gesprek daarover werd onderbroken door iemand die vanachter uit de winkel kwam vragen naar een kassabon. Met zijn drieën gingen ze op zoek in de kassala en in de prullenbak.
Een klein uur later bleek mijn groentepakket weggegeven en de 'babygams' waren op. Zou ik het volgende week dan opnieuw proberen? Maar een opgewekte vrouw met bril wilde wel een nieuw pakket maken. Met een grote krop sla? Goed, dan wachtte ik wel even op het terras.
Terwijl het verkeer rondom over de diverse snelwegen raasde, vochten twee kleine jongetje in de Moestuin om het enige fietsje temidden van wel zes skelters. Oma greep in. Het jankerdje won.
Leuk om te zien natuurlijk. Toch liep ik even naar binnen, niet om ongeduldig te lijken, uit pure nieuwsgierigheid. Op de toonbank stond een keurige bruine zak met fris groen.
"Ik... eh... zat buiten te wachten," deelde ik mee.
"Ja," zei de jongeman naast de kassa onaangedaan. Bij de AH zou ik erop los hebben geslagen, maar op de een of andere manier leek me dat hier niet gepast.
Onthaast en met reusachtig lekkere radijzen, net die ochtend geplukt, fietste ik huiswaarts.

Vrije Blije Vormgevers: oudhollandse tegelstickers

Ik ken de term 'Vrije vormgeving' nog maar een half jaar. Pas sinds ik Doreen van Krecji heb geinterviewd. Op uitnodiging van haar ben ik vorige week naar een dag van de Beroepsvereniging van vrije vormgeving geweest (BNO) en dat was erg leuk en interessant, maar ik vind het moeilijk om erover te schrijven. Bang dat ik er niet genoeg vanaf weet en door de mand val.
Veel mensen droegen grote ringen. Dat is 1 ding dat me opviel waar ik me geen buil aan kan vallen lijkt me. Vóór mij zat een wat gedrongen man. Over zijn geschoren schedel liep een strook haar van nek naar neus. Ik vermoedde dat hij belangrijk was, want hij gedroeg zich of niemand zo op zijn plek was als hij, lunchte afgezonderd en groette iemand die zei: 'Hee Paul, het is een echte reünie' ijzig koel. Het is een gotspe dat ik Hem niet ken.
De anderen waren allemaal leuk, vooral de mensen in de 'fast shows' die hun werk presenteerden. Het is heel lastig te bepalen wie bij de vrije vormgevers hoort en wie niet, bleek op deze dag, maar vrije vormgevers maken in elk geval dingen waar een mens blij van wordt.*)
's Middags kwam kunstenaar/econoom/socioloog Hans Abbing. Hij schreef het boek 'Why are artists poor?' en schetste op verzoek van de vereniging een portret van de groep vrije vormgevers. Die waren net iets beter in staat om te leven van hun werk dan kunstenaars, stelde hij.
Maar optimaal is het nog niet. Vrije vormgevers moeten hun atelier uit, zeiden verschillende sprekers. En ze moeten de pers benaderen. "Waarom staan de bladen vol met designers en niet met vrije vormgevers?"
Een vrouw van Royal Delft en Royal Leerdam nodigde de vrije vormgevers uit op in oktober hun werk te komen verkopen tijdens de Dutch Design Week in Eindhoven.
Een kritische stem in de zaal: "Wie komen daar dan?"
Antwoord: "Rijke mensen die in design zijn geïnteresseerd." En toen een enthousiaste reactie uitbleef: "Wij kennen heel veel rijke mensen, maar die dragen jullie sieraden niet en dat is jammer."
Dat vind ik nou ook. Onderweg van Pakhuis de Zwijger naar station Amsterdam CS maakte ik nog een stop bij Thinking of Holland naast de passenger Terminal, een plek die je snel mist. Wat een blije dingen van (vrije) vormgevers hebben ze daar. O.a. oudhollandse tegelstickers, vogelhuisjes in de vorm van een moskee of kerk en Doreens prachtige tassen van oude fietsbanden, gevoerd met vilt.

*) Vrije vormgevers maken 'vaak' handmatig dagelijkse voorwerpen, niet in opdracht, in kleine aantallen. Ze experimenteren met vorm en materiaal.