Troostkoper

Tegen opwaaiende oren

2012-01-15T18:28:00.007+02:00

Rufus heeft geen ondervacht. Ik weet ook niet waarom je van God een ondervacht krijgt of niet, maar het gevolg is onder andere dat hij een kale buik heeft, snel weer droog is na een duik in een modderplas, amper vachtonderhoud behoeft en dat hij het belabberd doet als poolhond. Zo erg dat hij een jasje aan moet is het ook weer niet. Maar als hij in de winter drie kwartier mee moet op de fiets krijg ik daar een onbehaaglijk gevoel bij. Vandaar dat ik een regenhoes voor een kinderkar heb gekocht. Die trek ik over de korf (die ik verder amper meer gebruik omdat Rufus met een fietskettinkje op zijn plaats blijft zitten).
Bijkomend voordeel is dat hij rustiger wordt van de korf en de hoes. Hij ziet de wereld vanachter een scherm.
Ook handig bij regen.
En nu niet roepen dat Rufus een couveuzehondje is want het gros van de honden is achterbankhond en heeft geeneens weet van de striemende wind die je oren op doet fladderen als je baasje zo hard fietst als ik.

Hondenmiskoop 3: bal

2011-12-30T15:58:00.011+02:00

Het is simpel: of de hond gaat eraan of de bal. Koop je een tennisbal dan wint de bal. Na een jaar of wat resten de hond wat stompjes in de mond terwijl de tennisbal vrolijk door stuitert. Als je een doorgefokt hondenras kiest is dat niet niet erg want die dieren zijn sowieso niet voor de eeuwigheid gemaakt. Maar als je een wat duurzamer hondentype aanschaft is het toch jammer dat hij de helft van dat lange leven zonder tanden moet slijten.
Aan de andere kant heb je de zachte ballen. Ik kocht er vandaag een die er na vijf minuten contact met Rufus uitzag als op de foto. Her en der lagen witte schilfers.
Ik heb mijn hoop nu gevestigd op foamballen die me op een hondenforum werden aangeraden.
Als dat misgaat ga ik over op de bal der ballen, de Orbee Tuff, die ook nog goed voor de wereld is. Daar hangt wel een prijskaartje aan. Dat zegt: minimaal negen euro.
Ik ken een man die twee ballen per week kwijt raakt. Tennisballen zijn dat. Als Rufus net zo lummelig gaat apporteren als deze Rocky, krijgt hij die ook voor zijn kiezen.

PS De foamballen waaien weg met dit weer.

Hondenmiskoop 2: Muckboots

2011-12-03T14:08:00.012+02:00

Hondenbezitters kunnen niet buiten hondenoutfit. Sommigen trekken die nooit meer uit, maar dat terzijde.
Reguliere schoenen en laarzen sterven namelijk een gewisse dood bij drie maal daags nat gras. Houten zolen breken. Het leer huilt. Maar een alternatief is niet 1-2-3 gevonden. De markt laat helaas een groot gapend gat vallen wat betreft hondenoutfitwinkels. Die er zijn, verkopen alleen jasjes en broeken voor de hond.
Ik kwam uit bij ruitersport- en jagersaccessoiresshops. Maar Dubarrylaarzen zonder paard of in corduroy bandplooibroek gestoken echtgenoot kunnen echt niet. Gelukkig heb je ook Muckboots. Eventueel kun je daar zelfs mee tuinieren. Zulke laarzen zijn typisch internetartikelen, want als ik al real life winkelend ergens toevallig op Muckboots was gestuit hadden ze vast maar 1 of 2 soorten gehad en nu kon ik precies een wat kortere laars uitzoeken.
Aan de andere kant: ze bleken eenmaal thuisbezorgd gi-gan-tisch. Uggs zijn er stilettohakjes bij. De fabrikant is uitgeschoten met het rubber. Mijn tenen zijn geluidsdicht verpakt in een laag van ettelijke centimeters. Ook bij -17 graden loop ik er met dunne sokjes nog warmpjes bij. Terugsturen? Dapper stapte ik erop voort tot mijn benen na zes weken rood gegeseld waren van de schachten die tegen mijn kuiten flapten.
Het alternatief, de Meindl Gtsaadjes, moest ik ook terugsturen omdat ze bij de hiel slobberden.
Toen moest het toch maar gebeuren. Ik kroop achter mijn mac vandaan en fietste Utrecht in. In de real life winkels van Bever en Kathmandu werd ik zowat de winkel uitgeslagen omdat ik de K2 niet ging beklimmen, maar voor de ruige outdoorverkoopster uit kon halen griste ik nog snel een setje laarzen van Teva mee.
In mijn kleur.
Ze krijgen van mij het predicaat 'Ideale hondenuitlaatlaarzen.' Of zo'n outdoormerk daar blij mee is, is een tweede.

90% beplakt opvouwbaar fietsmandje te koop!

2011-10-14T14:54:00.005+03:00

Ik moest en zou het zwarte opvouwbare fietsmandje wit krijgen. Plastic kun je niet verven en daar had ik het volgende op gevonden: Tesa tape om slangen en dergelijke lekdicht af te plakken. Ik was de Christo van de fietsmandenbranche. Avond aan avond zat ik te tapen. Ik deed eerst de leuke (makkelijke) stukken en - wat had je dan gedacht - stuitte bijna klaar op de onmogelijkheden. Het was plakken óf vouwen. Een opvouwbaar mandje dat niet vouwt is ook weer zoiets. Ik zocht hulp bij de vakschilder, maar die beaamde wat ik al wist: 'Mevrouw, u bent een hopeloos project begonnen.'
Het plakband dat ik al had geplakt zat muurvast. Dat kan ik dus wel. Ik zon op manieren om het er in urenlange sessies af te krijgen, maar vandaag ben ik zover dat ik het losssss kan laten en een nieuwe zwarte opvouwbare fietsmand koop.
Dit unieke (!) exemplaar is te koop.

Hondenmiskoop 1: Leren riem

2011-10-09T12:10:00.004+03:00

De riem was er eerder dan de hond. De redenatie was: een bruine leren riem is een natuurlijk verlengstuk voor een hond waar je bruin hondenleer van kunt maken.
Het woord 'riem' klopt al niet. Lekentaal. Een 'lijn' moet het zijn. (Sint neemt een pint.)
'Wat een zware lijn voor zo'n klein hondje', was het commentaar van doorgewinterde hondeneigenaren op straat. Aangifte dreigde en ik kocht met spoed een lelijke blauwe nylon lijn bij de dierenwinkel op de hoek die nergens keuze in heeft en daar trots op is. Bestelde via internet een gevlochten nylon lijn die wel de goeie kleur had, maar twee keer zo zwaar was als de leren lijn. Vond toen tussen de blingbling toch nog een lichte, elegante, gelukkig net zo bruine, lijn van Wolters.
Met de leren riem gaan we sm-spelletjes doen. Tenzij iemand een beter idee heeft.
(Wat is dat toch met doodskopjes op hondendingen trouwens?)

Help, een hond!

2011-10-06T17:16:00.009+03:00

Dit zijn mijn laarzen met honderden sporen van puppytandjes. Verder heeft hij twee panty's, een rok, legging, vest en broek aan gort gebeten.
We hebben Rufus nu drie maanden en ik vraag me af wanneer mijn leven weer normaal wordt.
Hij begint om 6 uur te piepen, moet 7 uur voor het eerst uit en vervolgens om de 2 a 3 uur tot 12 uur 's avonds. En nog plast hij in huis. Alleen thuis zijn kan hij nog niet. We hebben hem niet langer dan een kwartier zonder ons in huis gelaten. Hij moet het nog leren. Maar ja. Nu is hij weer ziek. Waarschijnlijk kennelhoest.
Heb ik er spijt van? Soms. Nee, niet echt. Je krijgt er zoveel voor terug, zoals men dan zegt. En dat is niet de enige overeenkomst met een kind krijgen. Gelukkig zijn er ook verschillen. Ooit wilde ik kinderen, maar kreeg ze niet en nu begrijp ik niet meer dat ik ze ooit gewild heb. Heb ik nu een paar slaaparme maanden, in geval van kinderen had ik jaaaaaren energie en vrijheid in hebben moeten leveren. (Maar je krijgt er zoveel voor terug.)
En wat krijg je er dan wel niet voor terug?
1. Inzicht in wat er allemaal op straat zwerft. (Giftige besjes, natte zakdoeken, olifantendiarree)
2. Contact met buren in heel brede zin. 'Hallo, ken ik jou niet, maar normaal heb je toch een hond bij je.'
3. Kennis van wat er aan honden in je buurt leeft: Rocky, Bonje, Borre, Lepel, Polly, Bonny, Diesel, Desi enzovoort.
4. Eindelijk iemand die uit zijn dak gaat als hij jou ziet. (maar dat doet hij ook bij de buurvrouw)
5. Een Ritme. Veel beweging en frisse lucht. Kilo's eraf.
6. Gesprekken met medehondeigenaren over wat goed is en wat niet, fases en eigenaardigheden, verschillen in opvatting. Martin Gaus of Cesar Milan. En veel ander studiemateriaal over het Wezen Hond.
7 t/m 100. Contact met een unieke Hond die je steeds beter leert kennen. Met zijn gedribbel, snuffelneus, dwarsgeklapte oren, de balletjes die hij van andere honden afpakt, hoe hij op je afrent als je hem roept (en lekkere worst bij je hebt) en natuurlijk zijn prachtige hondenogen.
101. Over 7 maanden een geweldige, leuke, gehoorzame volwassen hond die zindelijk is, prima een paar uurtjes alleen kan zijn en nog maar drie keer per dag uitgelaten hoeft te worden.

Loze dingen

2011-08-27T16:40:00.010+03:00

Sleutelhangers hebben zelden een functie, zoals het wijze Wikipedia terecht opmerkt. De eerste sleutelhanger in de wereld was een stom touw om die kolossale houten sleutel aan de lemen wand te kunnen hangen en er niet over te struikelen. Dat is een Functie. Maar dat veranderde snel. Eén sleutel de man hadden de mensen toen nog. Op een dag wilde de koning zich onderscheiden en liet goud met diamanten aan de sleutel smeden.
Tot zover een stukje geschiedenis van loze dingen.
Omdat mijn eigen loze sleutelhanger verworden was tot een morsig stukje leer en ik die niet meer goed fatsoen op tafel kon leggen, wat ik overigens nooit doe, zocht ik een nieuwe. Na hele vieze retro reclamesleutelhangers, een gewilde designkat en een eendje dat licht geeft, heb ik mijn groene laars gevonden. Die neem ik mee het graf in, zeg ik altijd als ik iets duurs koop terwijl je ook voor 0 euro klaar kunt zijn.
Voortaan ben ik de Dame met het Groene Laarsje.

Fiets compleet

2011-08-07T16:13:00.012+03:00

Honden doen een boel niet vanzelf. Zoals netjes in hun fietsmand blijven zitten. En wat dan?!
Soms denk je dat Nederland kapot bewegwijzerd is, maar bij zoiets merk je dat je in diepste wezen alleen staat in het leven. Natuurlijk had ik een rieten hondenfietsmand met korf kunnen kopen. Maar ik heb al een mand. Niet zomaar een, maar een die ik na een half jaar de fietsstyliste uithangen gevonden heb. Of MOET je soms aan het riet als je een hond hebt. Zegt dat je niet van riet houdt eigenlijk dat je een hondenhater bent?
Gelukkig ben ik niet voor een gat te vangen. Ik heb een losse Basil Pluto hondenkorf gekocht die rond is, maar die als ik hem in mijn Basil Forte mand klem pup Rufus op zijn plek houdt. Hondenkussen was ook een zoektocht. Heb nu een Hemakussen in een te grote waterdichte kussenhoes uit Hoogezand. (Was ik maar handig met naald en draad denk ik soms. Maar ja, dan zat ik de godganse dag bij De gouden schaar mijn vingers te perforeren, net zo goed waardeloos).
Ondertussen was fietsen nog nooit zo leuk. Een fiets is domweg niet compleet zonder hond.

Poepgrijper

2011-07-28T13:25:00.004+03:00

Als je poep bent, moet je tegenwoordig uitkijken. Wij hebben een poepgrijper. Zodra we poep zien gaan we grijpen. De poepgrijper zit in een linnen tas van Betsy's kookwinkel met een toiletrol en plastic zakjes. Wij hoeven niet meer te kamperen om als idioten in de openbaarheid te treden. De krulspelden laten we gewoon zitten. Ongeacht het weer lopen we bij nacht en ontij in regenjassen met lekker grote zakken om hondensnoepjes en piepende plastic kippen in mee te kunnen nemen.
Onze poepgrijper is aan de grote kant. Olifantenbolussen kunnen we er ook in een armbeweging mee grijpen. Maar het is dus niet zo dat je een dierenwinkel hebt met acht maten poepgrijpers. Stiekem heb ik het idee dat collega hondenbezitters met hun blote handen en een plastic zakje de warme drol uit het gras wippen. Kijk, daar ben ik dan nog niet aan toe.

P.S. 7 augustus: Nu wel.

Van hond tot taart

2011-07-24T15:47:00.010+03:00

Het huis is sluipenderwijs dierenpaleis geworden. Overal staan en liggen krabpalen, mandjes, kussens, zakken voer en hondenspeeltjes. Het is van dat spul waar geborduurde kussens, een plantenwoud en steenstrips bijpassen. Dan kun je nog zo hard een Kenzi designkattenbak aanschaffen, maar die krabpalen worden daar geen sisaltouwtje mooier van. En dan moet er ook nog een hondenmand komen. Je vraagt je af of huisdieren door andere mensen in de bijkeuken worden weggestopt of dat huisdierenbezitters alles vanaf de intrede van hun Fikkie of Vlekje laten hangen en lopen en alleen nog maar joggingpakken dragen en temidden van kattenkorrels en parkietenzaagsel hun frietjes oppeuzelen.
Gelukkig bestaat er ook zoiets als de Sweet cake van Beerd van Stokkum. Rufus ligt er nu nog bij als een kers op de taart, maar als hij in dit tempo dooreet schopt hij het vast tot glanzende toplaag.

Rufus (Wainwright II)

2011-07-16T12:19:00.007+03:00

'Zit stil', doet hij nog niet. Hij is druk of slaapt. Op deze foto spit hij een grasveld om. Rufus is genoemd naar Rufus Wainwright omdat hij krullen heeft, later een kenmerkende markiesjespluimstaart krijgt (Zoiets) en net als de gelijknamige zanger geraffineerde sjeu aan het leven geeft.
Geboren: 20-5-2011 in Almen. Eerste ontmoeting: 16-6-2011. Maar toen wisten we nog niet welke hond de onze zou worden.
Ik vind dat we ontzettende schijtmazzel hebben met Rufus. Al poept hij nog onder bureaustoelen en bijt hij in je handen en kunnen de katten zijn bloed wel drinken. Maar hij kan zich prima zelf vermaken, blaft alleen als hij met Edje wil spelen, is aardig en attent voor iedereen en eet met mes en vork. (En speelt meesterlijk gitaar, maar dat spreekt voor zich)

Puppykoorts

2011-06-22T22:01:00.012+03:00

'Nummer 1: HOND', stond van mijn zevende tot mijn vijftiende op mijn verlanglijstje, maar verder dan een cavia heb ik het nooit geschopt. Tien jaar geleden namen we katten, vanwege de muizen ook. Ik besloot dat ik een kattenmens was. Heerlijke autonome dieren. Zo'n hond was gedoe. Dat zat je maar aan te gapen of hij alweer met je naar buiten mocht. Het was alleen leuk als hij met je meewandelde. Heel leuk misschien?
De hond hangt al jaren in de lucht, maar toen de dokter zei dat wandelen met zo'n beestje een wondermiddel tegen stress was, ging de kogel door de kerk.
De wondere wereld van de hond. Rashonden, broodfokkers, dekreuen, BARF, bench, doggy dance, clickertraining, The dog whisperer, Martin Gaus en je hond als avatar. Het schokkendst dat ik te weten kwam, is dat zo'n pup in het begin amper alleen gelaten kan worden en maandenlang geen fatsoenlijke afstanden kan afleggen.
Over tweeenhalve week komt hij, als hij zeven weken oud is. Rufus wordt zijn naam. Het is een 'soort' markiesje. Vader Swiebertje en moeder Dunya zijn in elk geval erg aardige dieren, dus met zijn genen zit het wel goed. Er wacht een speciale rugzak op hem waar hij in kan liggen tukken als wij wandelingen van meer dan een kilometer willen afleggen.
Tja, ik wist ook niet dat zoiets bestond. Ik ben een heel nieuw mens aan het worden. Een hondenmens.

Comeback van de vlinderbril

2011-06-04T17:20:00.013+03:00

Mijn vorige bril was zo'n goedkope die je bij je lenzen koopt. Bedoeld om vooral niet op te doen. Na 10 jaar heb ik hem in een onachtzaam ogenblik in een hotelkamer laten liggen of in een toiletpot of van de 17de verdieping laten vallen. Ik had steeds maar geen zin om een nieuwe te kopen voor die enkele keer dat ik hem eventueel nodig mocht hebben. (Als er een inbreker in mijn slaapkamer staat wil ik niet naderhand met mijn mond vol tanden staan als naar het signalement wordt gevraagd) Maar ineens voelde ik aan de tijdgeest dat de vlinderbril terug was. Als er één bril is waar ik altijd een zwak voor heb gehad, is het wel de vlinderbril.
'Vlinderbril?', vroeg de verkoopster/eigenaresse met een vies gezicht. Ze zette haar betoog bij met het enige exemplaar in de collectie dat letterlijk vlinder was: te klein voor mijn gezicht. De onderkant van het frame zweefde ver boven mijn jukbeenderen (verder niks ten nadele van mijn jukbeenderen). Gelukkig had ze dit 2011 montuur met een vette knipoog in de rand naar de vlinderbril. Mijn humeur werd opgetild. Ik was voorgoed vrolijk.
Babylove heet hij.
Hier kun je zien hoe hij staat bij iemand anders. 'Binnenkort' sta ik met hem hier tussen.

Bladen voor de verzamelaar

2011-05-15T15:17:00.006+03:00

Een tijdschriftenrek zou al onze problemen op het gebied van tijdschriftenbeheer op moeten lossen. Geen geslinger meer. De wrede praktijk leert dat de bladen die een plek in het rek krijgen, bladen zijn die je ooit wilt lezen maar niet nu en dat ooit nooit komt.
Zondag is een prachtige dag om abonnementen op te zeggen.

Tuinkussenkeuzestress

2011-05-08T17:40:00.010+03:00

Mijn plastic witte Hartmannen zijn al 15 jaar een vanzelfsprekende factor in mijn leven. Ik heb ze ooit op de fiets van het tuincentrum naar huis proberen te vervoeren. Omdat ik op 200 meter van het tuincentrum in de berm strandde, hielp een wildvreemde oranjelintjewaardige meneer met zoontje me de stoelen thuis te brengen. Ze zitten nog steeds bijzonder goed, ja, dank u. De kussens waren alleen al een paar jaar versleten. Soms deed ik een poging nieuwe te kopen, maar dat viel nog niet mee. Wie verzint dit: of dit. Niet dat de oerkussens zoveel beter waren, maar daar dacht ik niet meer over na.
De nieuwe kussens zijn gearriveerd en ik ga ineens heel veel nadenken. Over mijzelf, de Hartmanstoelen en hoe die het samen hebben.
Snel aan de rosé.

Overvolfestivaltip: frambozenboter

2011-05-05T19:50:00.009+03:00

De bodyshop is een enge winkel. Je kunt er nooit gewoon iets kopen. Je moet twintig keer nee zeggen op klantenkaarten, zieligebomenacties en gratis monsters of smerige dingen voor sterk gereduceerd tarief. Door een keer ja te zeggen kwam ik aan de frambozenboter. Noem me conservatief, maar ik hou niet van plakfruit op mijn huid en daarom heb ik het goedje twee jaar lang in een kastje laten rotten. Tot vandaag. Nu ruik ik naar goedkope frambozenyoghurt en gaat iedereen die me op tien meter nadert aan de overkant van de straat lopen.
Eigenzinnige vorm van klantenbinding wel.

Spullen voor het leven

2011-04-14T15:18:00.006+03:00

Het pinnen deed even zeer. Ik keek wijselijk niet naar het bedrag in het venster. Maar feit is wel dat deze pan van Demeyere sindsdien praktisch elke dag op het fornuis heeft gestaan voor bakken, sudderen, wokken, wat niet. Er zit 30 jaar garantie op. W. vroeg zich af of de steel wel stevig zat, maar de eigenaresse van de kookwinkel bezwoer ons dat nog nooit iemand met een losse steel terug was gekomen. En dan heb je dus een pan voor het leven. Als we tachtig worden staat hij nog op het fornuis.
Hoewel dat op zichzelf niet zo'n kunst is, een ding voor het leven hebben. Als je wil kun je ook je hele leven met één laken doen. Eén onderbroek. Eén tandenborstel. Soms loop je langs verzakte huizen met grauwe vitrage, verschoten gordijnen en en dode takken in verbrokkelde bloempotten en lijken spullen voor het leven ineens de dood in de pot.
Maar dat die pan over dertig jaar ook nog prima is, zonder gaten, scheuren of schimmel, bedoel ik.

Het Theekastjeswoud

2011-04-06T18:17:00.010+03:00

Theekastjes hebben het moeilijk. Niemand wil ze nog want wat moet je met een kastje waar je een theepot en vier (soms vijf) kopjes in kunt zetten. De Ikea verkoopt ze niet meer. Op Marktplaats heb je aanbiedingen: 3 theekastjes voor de prijs van 2. Velen zijn al in de vuilcontainers van de gemeentelijke afvalverwerking verdwenen. Terwijl er ooit een tijd moet zijn geweest dat een interieur zonder een theekastje was als een keuken zonder staafmixer, garderobe zonder tregging, puber zonder scooter.
Sinds twee dagen hebben wij zo'n verschoppeling in huis. Het lijkt wel of er parels groeien tegen het glas. En in het glas is ook nog een fijne ster geslepen. Een toonbeeld van schoonheid. En dat zeg ik niet omdat ik alles dat oud is mooi vind want vier dagen geleden rolde ik nog misselijk van ellende uit het grootste zo niet enige kringlooppakhuis van Utrecht: de meeste voorouders hadden een heel, heel slechte smaak. Hoeveel prachtige eiken zijn gesneuveld voor een tijdsdwaling? Ik maak voor mijn eigen voorouders beslist geen uitzondering. Goedkoop was voor ons altijd mooi genoeg. Ik ben de eerste telg sinds de prehistorie ('mooie takkenhoop heb je daar') met Smaak.
Dat kun je vooral zien aan mijn nieuwe oude theekastje.
Ook een theekastje van een gewisse ondergang redden en en passant een telg met Smaak worden? Ga naar Marktplaats!

Regenjurk eh... jas

2011-03-18T16:00:00.006+02:00

In een wereld waarin mensen liever doodgaan dan dat ze in regenkleding gezien worden, ben ik altijd blijven geloven in een betere regenkledingwereld. De alternatieven zijn namelijk uren wachten tot het weer droog is, zeiknat regenen of met de auto/bus gaan. Voor een beetje regen! Ik ben dan ook blij dat de regenkledingwereld deze maanden volledig op zijn kop staat. Eerder twijfelde ik over een jas van Löv (sorry Löv), maar net voor ik zou bestellen kreeg ik lucht van de jassen van Madame de Pe. Alleen de ontstaansgeschiedenis al met die madame. Het is niet zomaar een jas die toevallig waterdicht is, maar er is over alles nagedacht en dan zit er ook nog een knoopsgat met een bloemetje op. Gelukkig regent het, dus ik ga even naar buiten.

Van sporten an sich word je geen slecht mens

2011-03-03T17:17:00.005+02:00

Alle leuke mensen die ik ken hadden vroeger een bloedhekel aan gymles. Sporten maakte het slechtste los in onze klasgenoten. Het was een legitimatie om zwakkere broeders en zusters eens lekker te kakken te zetten. Dat niemand op de kunstacademie en later bij culturele antropologie ooit aan sport deed, was daarom keihard bewijs dat ik goed op koers was in mijn leven.
Het kan verkeren. Het is nog pril, maar sinds een jaar of wat krijg ik lol in redelijk hard fietsen. Snelheid is niet het doel, maar dat gaat vanzelf op een lekkere fiets als deze Cube. Eigenaardig genoeg word ik gelukkig van hele stukken fietsen. Nog lang na de tocht jubelt mijn hart. En ik ben er nog geen slechter mens van geworden.

Laarzenrevolutie

2011-02-13T18:11:00.005+02:00

Heel vroeger toen je nog yoghurtflessen en schrapers had, bestonden er maar twee soorten rubberlaarzen: groene en gele. Maar ineens is dat niet meer zo. Buiten mijn waarneming om heeft zich een revolutie voltrokken in rubberlaarzenland. Ik kwam er bij toeval achter in mijn queeste naar niet-idioot schoeisel (lees: niet-Uggs) om de gladheid te trotseren.
Tegenwoordig kunnen rubberlaarzen veters hebben, ruiten, hakken en puntneuzen. Zie deze pagina van Zalando.
Ik dacht ik meld het maar even. Best handig, regenlaarzen. Ook als het regent.

Metamorfose van de tafel

2011-02-03T18:22:00.011+02:00

Eigenlijk moet je elk seizoen een compleet andere inrichting. Een make-over, zoals we die uit de televisiewereld kennen. Want het slaat natuurlijk nergens op om in je jurkje van 2011 op een bank uit 2010 te zitten.
Gelukkig zijn wij retro en is onze bank uit 1980 of iets dergelijks, maar zelfs ik voelde een Tijd Voor Verandering in de lucht hangen. Het stippeltjestafelkleed is UIT. Het Marimekko tafelzeil met de motieven van TOEN, maar de kleuren van NU, is IN. Ineens doen in zijn kielzog de natuurkleuren hun intrede.
Voor iedereen die van zichzelf niet zo'n fijn trendgevoel heeft mijn lijstje voor 2011.
UIT:
Stippeltjestafelkleed
mannen met haar
rubberlaarzen zonder veters
koophuis
prosecco
rode kat
pesto door de pasta

IN:
Blauw/grijs Marimekkotafelkleed
rubberlaarzen met veters
geen rijbewijs halen
huurhuis
cider
witte kat
pesto in je haar

Het lijstje is bij lange na niet compleet, maar sommige dingen moet je aan de fantasie van de mensen zelf overlaten.

Verdacht bloemetje van 1,84 inclusief

2011-01-07T12:46:00.012+02:00

Mail van Hip Gehaakt: 'Inclusief 0,34 (kerstzegel) verzendkosten komt de bloem op 1,84.' Waar doet deze vrouw het van? Ik ga er voor het gemak van uit dat ze met een haakarm thuis zit en tot de kinderen thuis komen vijftien bloemetjes per uur produceert. Ik hoop maar niet dat ze in de kelder Afrikaanse kindslaven houdt. Na de documentaire De belofte van gisteravond waarin de ene arme bij de andere arme vijf cent afdong voor het lijmen van een schoen of het leggen van een zoom zou het me niks verbazen.
Maar toen moest ik het bloemetje nog wel zelf op mijn vest naaien in de tijd dat Hip Gehaakt alweer zeven kleine en drie grote rondgehaakt en verzonden had.

Lievelingsbestek

2010-12-12T16:31:00.008+02:00

In de hoop op een negentigdelige gouden bestekset besloot ik in 2005 te trouwen. Maar niks. We moesten ons tevreden stellen met roestvrijstalen gebaksvorkjes. Dus nu eten we nog steeds met mijn Hema-servies uit 1997 (op de foto helemaal links) dat ik kocht als opvolger van een Blokkerset met plastic handvatten en ophanggaatjes. Ik had zes stuks van alles en probeerde het aantal gasten lange tijd op maximaal vier te houden, maar dat hou je niet vol. Het rechtersetje (drie van gekocht) kwam erbij. De messen zijn ok, maar de vorken zijn om hooi mee op een kar te gooien. Als je ze laat vallen, prikken ze door het plafond van de onderbuurvrouw.
En ook de laatste aanvulling (middelste setje, vanwege een tsunami aan gasten, ook Hema) was geen liefde. De eerste aankopen zijn veruit favoriet.
Is bestek belangrijk? Ach, het is zelden speerpunt in het budgetadvies van het NIBUD, maar als je bedenkt dat je er elke dag mee eet kan het maar beter mooi zijn. Als mijn neefje in 2023 gaat studeren kan ik hem mijn Hemadingen kado doen en koop ik zelf iets leuks bij Royal Design. (Of ik wacht tot hij gaat trouwen.)

Dikke banden

2010-12-04T13:34:00.013+02:00

Vele fietsen liet ik het scherm passeren voor ik de definitieve keuze maakte. Te gewoon, te sportief of te onpraktisch. En die hopseflops onderdelen: lompe lampen, lompe kettingkasten. Ineens wist ik het: ik wilde een Viva kilo blue.
Om hem in het echt te kunnen bekijken moest ik naar Loosdrecht of naar Scharmer. Ik besloot de gok te wagen en liet de Viva cold turkey uit Denemarken importeren via een Utrechtse fietsenmaker.
De kleur was ook in het echt perfect, de hemel op aarde. Maar het leek wel een chopper met die monstrueus dikke banden. Mooie Achiellefietsen had de fietsenmaker trouwens staan.
Drie maanden later lach ik om Achiellefietsen. Wat een humorloze nufjes. Nee, dan mijn Viva. Terwijl andere fietsers angstvallig het door voorgangers ingesleten spoor volgen, wijk ik ruimhartig uit en slijt eigen dijbeendikke sporen. Zal mijn Viva wat bommen, die sneeuwhopen. Die ziet al uit naar het moment dat de sneeuw smelt en weer opvriest en smelt en weer opvriest en smelt en weer opvriest en smelt en weer opvriest en smelt en weer opvriest en smelt en weer opvriest en smelt en weer opvriest en smelt en weer opvriest en...
Voor ik het weet is het weer lente.

Gevangenismok

2010-11-04T17:21:00.011+02:00

Ik heb een dubbelhartige houding tegenover kopjes, borden en vazen. Het is deprimerend dat 20% van de mensheid dag in dag uit bezig is met het ontwerpen van zulk dienstbaar en onaanzienlijk grut. En dat ruwweg 5% van het nationale inkomen naar servieswinkels gaat en we 6,5 % van onze tijd aan het drinken uit en eten van servies besteden. Anderzijds val ik soms als een blok voor dat gepiel. De mens is een groot en weerspannig raadsel.
In Booijmans van Beuningen waar - over getut gesproken - hordes Kees van Dongen bezochten en de rest van het museum links lieten liggen, zag ik deze charmante espressomokken. Steen, maar met emaille uitstraling. Jail House Mug heten ze en ze zijn van Rob Brandt die sinds jaar en dag de deukbeker maakt die werkelijk overal te krijgen is. De gevangenismokjes heb ik nog nergens anders gezien en die in Booijmans waren de laatsten. Rob kan het niet meer aan lees ik hier.
Die maakt liever grote tafels.
(Of er zijn twee Rob Brandts in omloop natuurlijk)

Lullige dingetjes in megadozen

2010-10-17T14:45:00.007+03:00

Ik ben in het trotse bezit van de Rolls Royce onder de fietspompen: de SKS Renn Compressor Alleen staat hij al een jaar of wat te verstoffen omdat zijn rubbertje verpulverd is. De fietsenmaker op de hoek zou bellen als hij een nieuwe had, maar deed dat nooit. Het zou natuurlijk ook een gunst van jewelste zijn. Alsof een fietsenmaker tegenwoordig niets anders aan zijn hoofd heeft. (Meer daarover in de Vogelvrije Fietser van november/december) Gelukkig was daar als altijd het reddende internet. En ik bestelde een rubbertje á 0,95 euro. Verzendkosten: 5,95 euro. Nah, doe dan maar twee rubbertjes.
Er volgde een spannende tijd. Een mailtje dat ze verpakt werden, mailtje dat ze verzonden waren. Briefje in de brievenbus dat UPS langs was geweest, maar me niet thuis had getroffen. Nog zo'n briefje. En toen had ik vrij, maar wilde om 15.00 accuut de deur uit. Ik liet een briefje voor ze achter: 'Graag deze vracht ter waarde van 1,90 euro geheel op mijn risico voor de deur te zetten.'
Maar dat mag UPS dus niet. Handtekening of guillotine.
Het was dat W. de UPS-bode onderschepte, anders had ik helemaal naar een verlaten industrieterrein moeten fietsen om die twee stomme rubbertjes (niet de goeie trouwens) op te halen.
Maar een ding moeten we de MTBgigant nageven: de rubbertjes waren uitzonderlijk deugdelijk ingepakt. Het leek wel pakjesavond.

Decadent kattenspeelgoed

2010-10-02T17:49:00.008+03:00

Ik zeg het weleens tegen Joop en Edje als ze zeuren: "Wees maar blij dat je niet in Afrika woont." Dat is niet alleen überkomisch bedoeld. Het contrast met de armere delen van de wereld drukt meer op me als ik kattegras koop dan wanneer ik een fles hele dure wijn leegslurp. Dit vanuit de gedachte dat arme mensen als ze rijk waren zelf ook dure wijn zouden drinken (en een zwembad zouden laten aanleggen en Chanelschoentjes zouden kopen, ja zelfs meer met hun rijkdom te koop liepen dan ik ooit). Maar kattegras kopen voor katten, dat vinden ze belachelijk. En zo'n Cat Activity Fun Board, daar kunnen ze al helemaal niet bij.
De kloof tussen mij en arme mensen is gigantisch. Dat is wrang zat. De enige manier om de kloof te dichten is door Joop en Edje met een flink koksmes van het leven te beroven en boven een vuurtje te grillen.
Als dat de honger in de wereld op zou lossen zou ik het overwegen en Joop en Edje zouden daar trouwens alle begrip voor hebben.
Totdat het zover is vist Edje brokjes uit de kloof.

Potloodmoord

2010-09-17T18:11:00.006+03:00

Ik teken weer. Ik wilde altijd wel, maar ik wilde ook lezen en schrijven en soms tv-kijken. Ik twijfelde vaak langer over wat ik zou gaan doen dan de hele gekozen activiteit duurde. Of ik deed ze tegelijkertijd. Ik switchte tussen een of twee boeken, mijn iphone, een notitieblok en de afstandsbediening en noemde dat 'ontspannen'.
Nu heb ik een grote doos kleurpotloden gekocht en oefen in krassen. Ik begin keurig en dan gaat me dat zo tegenstaan dat ik van alles uit de kast trek om er leven in te krijgen. Dan maar lelijk. En soms gebeurt er iets miraculeus waar het Stedelijk van achterover zou slaan. Niet dat ik ze daarover inlicht. Voorlopig zwijg ik als ik het graf over mijn tekeningen.
Omdat mijn potloden aan gort gingen van de ene puntenslijper en de krullen bij de ander gewoon naar beneden vielen en ik dan moest stofzuigen, heb ik er ook een echte puntenslijper bij gekocht. De krullen vallen in een soort vitrine waar je uren ademloos naar zou kunnen kijken en die op zichzelf het tekenen waard is.
Vlijmscherpe punten slijpt de slijper. Gelukkig is het nog niet nodig geweest ze anders in te zetten dan voor het tekenen.

Merkenschuw

2010-08-28T13:34:00.014+03:00

Veel vrienden en familieleden zien twitter als iets voor zielepietjes, een rare manier van tijd wegspoelen en exhibitionistisch. Een andere schroef van mijn generatie is dat ze (we) in de jaren tachtig hebben geleerd dat op kledingmerken letten een rechtse hobby is. Merken kosten extra geld. Je moet de dingen waarderen om wat ze op zichzelf zijn, niet om hun hokje. Dat is een mooie gedachte, maar tijdrovend. Een merk is een soort favoriete winkel. Als je die hebt hoef je niet meer de hele stad door.
Blinde merkenliefde maakt wel vatbaar voor misbruik en kleren van de keizer. Toen ik Marktplaats bestormde op zoek naar een stalamp was ik een gewaarschuwd mens. 'Vloerlamp, design' tikte ik in op Marktplaats. 'Design' is op Marktplaats ruwweg alles waar het merk van bekend is (Gamma bijvoorbeeld), dat geen tierelantijnen heeft en/of wit is. Mijn ambities waren laag. Ik zocht een niet afzichtelijke lamp waar ik bij kon lezen. Dat de lamp waar ik bij uitkwam in 1970 het licht zag en gaf en van Vitra was, zei me niet zoveel en toen ik er een uur voor in de file stond naar Baarn bezwoor ik mezelf dat ik voortaan gewoon naar de tweedehandswinkel in de stad ging.
Maar hij is mooi, deze sierlijke zaklamp op ranke staander. En dat zo'n toevallig in huis verzeild ding dan ook nog een sterk merk heeft, brengt me in een Tussen Kunst & Kitsch-like staat van zijn. Ik zie me zo bij Nelleke van der Krogt aan tafel zitten terwijl mijn lamp voor onze ogen - en die van het rijkelijk toegestroomde publiek - op een plateau ronddraait. 'Wel een deukje, maar verder nog in prachtige staat. En mag ik vragen wat u ervoor heeft betaald?'
'Twintig euro.'
En dat Nelleke dan van haar stoel valt.

Boomdeursticker

2010-08-20T12:38:00.009+03:00

Ik hou erg van dit huis. Als ik twee miljoen had woonde ik vast ergens anders, maar ik was niet gelukkiger. Dit huis kijkt aan alle kanten uit op bomen en lucht en de kamers zijn ruim. Het is een nieuwbouwhuis. Ook dat is prima. Hoe mooi oude huizen soms ook kunnen zijn, ik zweer er niet bij. Het enige dat echt stoort zijn de nieuwbouwhuisdeuren. Die glimmende opdekdingen. Wat moet je ermee. Ik kan ze niet met rust laten. Ik moet er iets opplakken, afleiding zodat het minder pijn doet. Kinderkamerstickers van de Hema en van die plastic dingen waar je kaarten en zooi in kan stoppen. Maar de zakken liepen in de loop der jaren vol met halve katten. En dat heeft iets smoezeligs. (Dit in schril contrast met de rest van het huis dat helemaal spic en span is)
Sinds gister hebben we een boomsticker van kleurmijninterieur.nl En toen dacht ik dat ik klaar was, maar ineens wil ik nieuw zeil, betonkleur. En een nieuwe kast.
Misschien toch maar die zakjes met halve katten terughangen.

Furminator verslindt kattenharen

2010-07-29T13:25:00.007+03:00

Ik heb de Furminator koud een dag en kan nu al niet meer van andermans katten afblijven. Dan zie ik zo'n wolk haar lopen en denk ik: o, o, o, wat zou ik jou graag afrossen met de Furminator.
Het was een tip van kattenoppas Ben. Toen we vier weken geleden het land verlieten was Edje herstellende van een grote haarbal. Edje heeft gewoon heel veel haar. Dat is lekker zacht, maar daarmee zijn de voordelen wel opgesomd. Tot diep in Zuid-Frankrijk vergezelden zijn witte pluisjes ons.
Edje overleefde mede dankzij anti-haarbalpasta van de dierenarts en de 'wonderkam' van Ben, de Furminator. Ik heb er fluks zelf een aangeschaft en het ding verricht wonderen. Het is leuk om te doen en de katten snorren als gekken tijdens zo'n rosbeurt. Ik ben alleen bang dat ik niet meer kan stoppen en dat Joop en Edje straks twee kale, rimpelige oude mannetjes zijn. In de pedaalemmer zit inmiddels materiaal voor twee hoofdkussens. Over een week heb ik een dekbed.

Tip: Bij het Vogelparadijs in Utrecht (Nachtegaalstraat) hebben ze hem voor maar 24 euro.

Kamervullende beslagkom

2010-06-19T13:11:00.009+03:00

In een vlaag van waanzin heb ik gister via Marktplaats een beslagkom gekocht van VIJF liter. Stel je even voor, dat is een half zwembad. We wilden toch al iets met de keuken, maar nu moet het echt. De Superbowl komt woensdag. We beginnen vanmiddag met het wegvoeren van alle keukenstoelen die niet strikt noodzakelijk zijn.
Het ging mis omdat ik puur op vorm en niet op inhoud zocht. Laatst had ik van de keuken een puinzooi gemaakt toen ik voor de kruidkoek uit Puur gezond hazelnoten aan diggelen wilde staafmixen. Eenmaal uitgestaafmixed lag 5% van de hazelnoten inderdaad in stukjes in de beslagkom. De andere 95% verdween in boekomslagen, kattenoren en plafondnaden.
Daar moest wat op te vinden zijn. Ik herinnerde me dat mijn moeder vroeger een beslagkom met een deksel had en in dat deksel zat een gat. Daar kon je de (staaf)mixer doorsteken en dan bleef 99,9 % van de hazelnoten (of had je die toen nog niet?) binnenboord.
Maar zoals met zoveel goede dingen: ze bestaan niet meer. Bij de kookspullenjuwelier keken ze me glazig aan. En toen ik dan in uiterste nood op 'beslagkom met deksel met gat erin' googelde kwam ik hier op uit.
Volgende week geef ik een Tupperwareparty. Hij is er in zijn eentje groot genoeg voor.

Stoffengids

2010-04-23T17:31:00.014+03:00

Kunstkenner en wijnkenner hebben we al. Ik pleit daarnaast voor de nationale erkenning van de stoffenkenner. En dat zo iemand dan ook een winkel opent waar je als stoffenfreak de hele dag stoffen kan aaien en er een jurk van kan laten maken. Nu moet iedere fijnproever voor zich het wiel uitvinden. Er zijn geen stoffengidsen zoals er wijngidsen zijn. Waar dan bijvoorbeeld in staat dat een mix van modale en viscose en een snufje elastane het neusje van de zalm is, vooral als hij in een klein plaatsje ten zuiden van Napels verwerkt wordt.
Ik ben door schade en schande wijs geworden. Mijn jeugd is geruïneerd door zelfgemaakte kleding van wol, polyester en nylon. Maar omkijken heeft geen zin. Het beste kan ik mij nu in kleren van bijvoorbeeld Majestic of Day Birger et Mikkelsen steken. Die zijn daglonen duurder dan de Hema. Niet dat duur een garantie is. De T-shirts van Margriet Nannings zijn een martelgang. Verkeerde halslijn, zweetstofje. Terwijl een vestje van Majestic naast dat het oogstrelend is de tastzintuigen tot zingen brengt.
Hoog tijd voor een stoffengids met omfietsshirts van onder de dertig euro. Zodat de stoffenzin ook voor Jan de Arbeider binnen bereik komt.

Update 19/6:
Heerlijk Hema jurkje 20 euro
Update 29/7:
Maar dat jurkje gaat wel snel lubberen. (of ik ben als een gek aan het afvallen)

Vriendinnenwinkeltje

2010-03-17T18:58:00.008+02:00

Het was onderhand de derde keer dat ik binnenliep bij Zinin in de Burgemeester Reigerstraat. Utrecht-Zuid, voor de niet-Utrechters. Groentejuweliers en dikke Jeeps.
Net Groundhog Day. Weer die chagerijnige vrouw die me achterdochtig in zich opnam en niet op mijn verontschuldigende lach reageerde. Weer stond ze met een vrouw te praten die ook net haar haar had gekamd. Ze hadden het weer over hun kinderen. Er ging er weer een naar een nieuwe school.
Een van de twee vriendinnen werkte in de winkel. Zij volgde mij met priemende ogen terwijl ik snel een blik wierp in het achterste deel van de winkel. Ik wilde natuurlijk niet de indruk wekken dat ik juist daar moest wezen met het doel iets in mijn inderdaad nogal grote boodschappentas te schoffelen. Ik moest sowieso snel maken dat ik uit die hoek kwam want daar stond Blond servies en daar word ik spuugagressief van.
Ze zag het. Ze doorgrondde me. Ik was niet een van de haren. Had vast zelfs geen kind om over te praten. Kribbig rekende ze de koektrommel af en schopte me net niet naar buiten.
Wat een wereld waarin iedereen zomaar je winkel binnenloopt.

Danglet met de boot

2010-03-06T16:51:00.009+02:00

Het leuke aan in het verre buitenland bestellen is het shipping. Ik stel me zo voor dat de danglet in een obscure plek in een haven een gigantische laadruimte in werd geworpen tussen de fietsen, lingerie en sandalen voor al die andere verwoede internetshoppers in Europa. De reis was woest. Een BMW-motor gleed van het dek in het water bij de Cariben. Bij een metershoge golf sneuvelde een 17de eeuws servies. Alleen een kopje zonder schoteltje overleefde de reis.
Het eerste wat de danglet van Nederland meekreeg was Noordzeelucht. Twee dagen na zijn aankomst op Nederlandse bodem kreeg hij zijn vuurdoop op de Fiets- en wandelbeurs. De danglet deed zijn uiterste best, al werd het zijn draagster na uren duwen en porren van de hordes net even te veel ook nog een bonkende iPhone op het lichaam te dragen. Hijzelf kon geen afritsbroek of fleece meer zien. Plantjes en gekke fietsen kijken, dat was het enige dat hij nog wilde.

Helse broodtocht naar IJsselstein

2010-02-19T14:52:00.008+02:00

'Je houdt jezelf wel lekker bezig he,' vindt vriendin M.
Zo waar.
Project Brood lag even stil tot ik het vorige week oppakte en twee deegproducten produceerde die je geen brood kon noemen. Hooguit 'koolhydratenbron'. Maar in plaats van opgeven beet ik me er juist des te harder in vast. Wat gister culmineerde in een rit met de sneltram. Tip van collega A: de Molen in IJsselstein. Versgemalen meel in soorten en maten en uiteraard verse gist.
De helse tocht langs betonnen bedrijfsterreinen en wansmaakghetto Nieuwegein leverde wel wat op: gisteravond lag daar ineens een volmaakt volkoren broodje. Goed gerezen, fijne structuur en aandoenlijke, nauwelijks waar te nemen, vouwnaden. Even overwoog ik de lunch naar 's nachts te verplaatsen, maar ik had al gedineerd, wilde best slapen etcetera. In de vriezer stop je zo'n prachtbrood ook liever niet.
Vandaar de broodtrommel van Wesco, de 'breadboy'. Minitieus opgepoetst door de man van Betsie's kookwinkel want de trommel had maanden decoratief gehangen en stof verzameld. Voor een vlekje gaf hij me 9 euro korting. In stilte bad ik de verkoper: 'Kom alsjeblieft niet over een half jaar bij ons kijken. Je hart zal bloeden.'
Maar hij weet m'n naam niet niet eens, dus dat zal wel loslopen.

(Eternal) Flames van Chris Kabel

2010-02-01T22:24:00.016+02:00

Een coup de foudre met dingen. Dat hebben vast meer mensen. (Toch?) Misschien kunnen we een lotgenotengroepje stichten. Ik zou het zo omschrijven: je worstelt al jaren met een min of meer oplosbaar probleem. Je bent je er vaak niet eens van bewust. En ineens loop je tegen de oplossing aan.
Dat had ik met Flames van Chris Kabel. Dat stomme gemodder met die kaarsen en dat eeuwig lekkende kaarsvet! Die conservatieve kleur kaarsen en de smerigheid die in de standaard achterblijft. Ontwerpers zijn er niet alleen om dingen mooi te maken maar ook om iets nieuws te verzinnen. Ik googelde op 'kandelaars' en 'design' en werd verliefd. Een kandelaar op campingaztankje! Ik googelde en googelde, ontdekte dat Flames uit de productie was en hoe Chris Kabel op het idee was gekomen en ging nog harder en onomkeerbaarder voor de bijl.
Hij stond even op marktplaats ('nieuw in de doos') maar het biedingsproces was dermate slopend dat ik me daar maar uit terug heb getrokken. Op een dag dook hij op bij 0900-design voor 280 euro.
Het moést gewoon.
Gebruiksaanwijzing: 'Alleen buiten gebruiken of in een goed geventileerde ruimte.'
'We hebben een huis ver van de buitenwereld in Schotland. Daar gebruiken we campingaz ook gewoon binnen', zei de verkoopster in de buitensportzaak.
(Wat niet in de gebruiksaanwijzing stond: PRIKtankjes, geen kliksysteem)
Van Chris Kabel heb ik ook een parasol met schaduwen van boomgebladerte. Benieuwd wat voor probleem hij nu weer voor me op gaat lossen.

Hema verstiert lol wijngidsapp

2010-01-28T13:19:00.011+02:00

Het is app voor en app na bij mij. Kortom, ik heb ook een iphone. De beste app is met stip het handige treintijdenbord Maar van Googlemaps, 3voor12luisterpaal en de Fietsknoopapp van de 'Vrije Vogel Fietsknooppunten' verwacht ik ook veel.
Trots stap ik de Hema binnen met mijn wijngidsapp. Ik zal hier eventjes de beste wijn ooit inslaan.
Het jammere is alleen dat onder de Domaine de Bachellery een groot bord hangt: 'omfietswijn en sterwijn 2010. Nú 7.50 euro per 2.'
Flauw, echt heel flauw Hema.

Denneboom met addertje

2010-01-06T20:23:00.012+02:00

Het olielampje dat Adam Frank ontwierp is mooi gemaakt. De schaduw van de 5 centimeter lage, vlijmscherp uitgesneden, denneboom flakkert hoog op de muur.
Addertje: het 'olielampje' is eerder een omhulsel waarin een (beslist niet navulbare) 'oliecartridge', zoals ze dat noemen, geplaatst moet worden. De oliecartridges zijn volgens de verpakking goed voor 17 branduren en kosten 3,50 per stuk. Dat is 0,21 euro per uur. Het huis verwarmen en de hele avond tv-kijken is goedkoper.
We zinnen op alternatieven.
Al was het maar om niet afhankelijk te zijn van een grootproducent van 'oliecartridges.'

P.S. 1-2-2010 Minitrechter kopen. Gaatje in cartridge maken. Lampolie erin. Klaar.

De kunst van het broodsnijden

2010-01-03T14:36:00.005+02:00

Feestdagen hebben ook goede kanten. Je hebt de tijd om eens een nieuwe koers uit te zetten. Wil ik mijn hele leven niet-heel-lekker-maar-ook-niet-vies brood van de Albert Heijn eten of begin ik elke dag met een avontuurlijk, meestal smakelijker, eigen maaksel. (Nee, geen broodbakmachine)
Moet ik nog wel leren broodsnijden. W. nam het rechter gedeelte onder handen. De hompen ter linker zijde zijn van mij.

Einde van een tijdperk

2009-12-28T12:22:00.007+02:00

Foto: Kunstacademie Kampen in de Van Heutzkazerne, vlak voor de verhuizing naar Zwolle.
Vandaag is voor het laatst 94,83 euro van mijn rekening afgeschreven naar de Informatie Beheer Groep. Mijn studieschuld is eindelijk afgelost. Het is mijn best bestede geld ooit. Ik heb NEGEN jaar gestudeerd, twee studies. Van 1984 tot en met 1993. Geen cent te makken, maar zeeën van tijd. En niet dat ik altijd gelukkig was. (Een kunstenaar is natuurlijk nooit gelukkig) Maar ik leerde wel in mijn eigen heerlijke trage tempo welke kant ik op wilde.
Ik gun het iedereen, maar het kan niet meer. Ben ik toch in de juiste tijd geboren.

Ode aan de kruik

2009-12-19T12:23:00.004+02:00

Soms word ik in de zomer gek van vreugde bij de gedachte dat ik 's winters weer met een warme kruik in bed lig. Wat een uitvinding. Het is maar een keer misgegaan. Toen had ik de dop er niet goed opgedraaid. Eerst dacht ik nog dat mijn voeten van de hitte aan het zweten waren gegaan. Toen de omvang van de ramp tot me doordrong was er geen redden meer aan. Maar dat was een verwaarloosbaar smetje op het blazoen van mijn kruik.
(Ik heb de kruik trouwens ook nog aan de kat proberen te brengen. Vergeefs. Ze werden zeeziek van dat geklots.)

Opknoopmomentje

2009-11-27T18:12:00.008+02:00

Ik schrok me dood toen ik gister om 17.08 in de 'trein' naar H'sum-Sportpark stapte. Het betrof een wegwerp-trein-metrostelletje waar 'Dordrecht' op de display stond. Afgetrapte stoelen met een stijve leuning. Leuker willen we het in de spits niet maken. De mensen keken moe en grauw uit het raam, terwijl ze in oud vet gefrituurde kroketten en patatjes uit krakende plastic bakjes aten.
Ik begrijp mensen soms niet. Toen ik nog in Hilversum werkte, fietste ik vanuit Utrecht. Best ver ja, maar met podcasts op de ipod had ik hele genoegelijke tijden en zelfs als het regende en stormde was ik duizend keer levenslustiger dan de types die je in zo'n trein ziet.
Van de auto word ik persoonlijk ook niet blijer.
Als ik mens was zou ik alles doen om de spits te mijden. Sterker, ik bén een mens en doe alles om OV en snelweg in de spits te mijden (andere werktijden, thuiswerken, niet op zaterdag of koopavond naar de stad, binnenblijven op Koninginnedag). Als het niet anders kan koop ik een eersteklaskaartje voor de trein.
Op het traject Utrecht-H'sum Sportpark helpt je dat niks. Om 22.45 zat ik in een lege 'trein' terug. Het scheelde wel dat de kroketten en patatjes thuis voor de buis zaten, maar heel vrolijk werd ik er nog steeds niet van.

'Ik heb al mijn vriendinnetjes eraan geholpen'

2009-11-20T17:48:00.015+02:00

'Gühl?!' Kapper N. kan zijn afgrijzen niet verbloemen. 'Dat is zulk agressief spul. Ik ken een echtpaar dat een procedure tegen ze heeft opgestart omdat ze er kale plekken van kregen. Echt waar.'
Volgens N. zit er een wereld van verschil tussen wat hij verkoopt en wat bij het Kruidvat en aanverwanten verkocht wordt. 'Kappers willen zich onderscheiden he. Zo'n fabriek experimenteert met allerlei ingrediënten, bijvoorbeeld avocado, en dat doen ze in de kappershampoos. Wat ze in de flesjes voor de drogist stoppen is iets heel anders. Verdund.'
Hij heeft 'heel veel vriendinnetjes' aangezet tot het gebruik van goede shampoo. 'Je merkt het vanzelf. Iedereen zegt tegen je: wat zit je haar goed. Het gaat er prachtig van glanzen. Maar geef het de tijd he. Als je vijf kilo wilt afvallen is dat ook niet van vandaag op morgen. Ik weet zeker: als jij het een maand gebruikt hebt en dan heb je ineens weer Gühl, kom je gillend naar me terug.'
N. knipt en kneedt er gepassioneerd op los - 'Ik ben verliefd op haar' - en vertelt me dat ik 'gevoelig haar' heb. Of ik het zelf geverfd heb.
Hoezo? Ziet het er niet uit? Want dat is dan jullie schuld, grijns ik.
'Mag ik vragen: Hoe vaak was jij je haar eigenlijk? Nee! Dat moet je echt niet meer doen hoor. Beloof je me dat?'
N. kan niet iets verkopen waar hij niet achterstaat. 'We hebben hier waxes, maar die verkoop ik niet. Dat vind ik helemaal niks.'
Dit kappersbezoek duurt eindeloos. De tijd wordt gevuld met sf-achtige verhalen over haarschachten en hydratatie. Voedende stoffen waar het haar zich aan laaft.
Waar is de wetenschap als je haar nodig hebt? Eenmaal thuis vind ik alleen maar iets over het springen van shampoo, maar niets over shampoo die met een sprongetje in de haarschachten verdwijnt. En nog een weinig hoopgevend Volkskrant artikel over wegspoelshampoo.
De rekening: 81 euro.

Verdronken fotoboek

2009-11-07T13:21:00.004+02:00

UPS kwam voor de tweede keer aan de deur. (Gister lag ik nog in bed.) Het met iPhoto gemaakte fotoboek was degelijk verpakt in een kartonnen doos. Kreukloos en glimmend met schitterende kleuren lag het voor me. Twee uur later blies het zijn laatste adem uit in een grote plas thee.
Toepasselijk vond W. Het waren de foto's van onze verregende Ierlandvakantie.

Dierlijk sentiment

2009-10-31T22:31:00.013+02:00

'Toen ik de mensen leerde kennen, ben ik van de dieren gaan houden'. Onbetaalbare tegeltekst. Ik hield al van de dieren voor ik de mensen leerde kennen (In memorie hamster Kraaloogje). Het één staat bij mij het ander niet in de weg. Soms meen ik zelfs een stukje mens in de kat te herkennen. Dieren zijn fijne projectieschermen en het interesseert me bitter weinig of wetenschappers weigeren 'verlegenheid', 'rancune' of 'bipolaire stoornissen' te erkennen bij de kat.
Ik schiet drie á vier keer per maand vol bij het levensverhaal van Edje, stel me voor dat ik in zijn positie was en hongerig in een Brabantse sloot lag. Ver van mijn moeder en de gezelligheid van mijn geboorteboerderij.
Jammer dat hij er niet over kan zingen. Hij werd begin maart meer dood dan levend gevonden. Vel over been, snotterig, stonk een uur in de wind. Toen wij hem meenamen had hij nog gele pootjes en ik moest van mezelf ook van hem kunnen houden als dat nooit meer over zou gaan. 'Hij heeft een slechte start gehad', zei het meisje in het asiel. En daar denk ik aan als ik nu naar hem kijk. De taaie rakker. Van een nerveus mager aapje dat niemand aankeek is het een levendige goser geworden die zich regelmatig snorrend op schoot laat vallen.
Snik. Pink.
Maar het meest ontroerend is de wetenschap dat zonder ons niets van hem terecht was gekomen. Verscheurd door de roofvogels. 'Je hebt het toch maar met ons getroffen', zeg ik dan tegen hem, terwijl hij in een van de vijf gemarteldekonijnenbonten mandjes ligt te soezen. 'Anders was je misschien wel dood geweest.' Meestal spert hij dan zijn bekje open en geeuwt zo hard dat ik het puntje van zijn staart achter zijn tanden zie schemeren.
Hij is nog te jong voor dankbaarheid.

Twee dooie planten, o nee, boerenpioenrozen

2009-10-23T16:49:00.023+03:00

Sorry voor alle mensen van wie ik ooit bloemen heb gekregen, maar in principe hou ik er niet van om een week naar een stervensproces in een vaasje te kijken. Altijd blij als het weer achter de rug is. Maar ik maak uitzonderingen. In mei van dit jaar kreeg ik op mijn eerste werkdag bij de Fietsersbond een bos pioenrozen en ging accuut voor de bijl. Mooier dan deze fuchsiaroze crepepapierachtige bloemen bestond op de hele wereld niet. Ze bleken maar kort verkrijgbaar in de winkels. Op zoek naar een structureler oplossing keek ik of ik er iets mee kon doen op het balkon.
In de agenda stond daarom deze week 'Pioenrozen.' Maar wat was er ook weer met die pioenrozen? Iets met nú planten, zaaien, bestellen?
Bij Intratuin wisten ze van niks. Pioenrozen deed bij de derde medewerker vaag een bel rinkelen, maar daar bleef het bij. Ik gaf natuurlijk niet op. Je bent een nazaat van betovergrootvader Troostkoper of niet. Als die iets in zijn kop had, had hij het niet in zijn kont.
Helemaal naar kwekerij Ploeger in De Bilt gefietst, een voorbeeldige route door Amelisweerd en langs de Uithof. Het contrast tussen kwekerij en de weelderige Intratuin kon niet groter wezen. Ik schrok me dood toen ik die rijen en rijen lege potten met zielige stompjes zag. Hier is een ramp geschied, dacht ik. Maar, verzekerde mevrouw Ploeger me, er zat wel degelijk leven in de pot. Ze wist alles van pioenrozen. Ze wroette wat in de aarde en liet me de 'neuzen' van de witte boerenpioenroos zien. Die moesten niet te diep in de aarde. Want dan ging hij dit voorjaar nog niet bloeien.
Ze zien er niet uit met die gekke neuzen van ze, maar het zijn taaie rakkers hoor, boerenpioenrozen. (Je mag ook peaonia officinalis rosea plena zeggen.)

In galop met paardenworst

2009-10-19T19:48:00.009+03:00

Ik heb hier wel eens eerder gerept van mijn middenstanderschuwheidheid geloof ik. Anders moest ik dat maar eens snel doen. Mijn middenstanderschuwheid is onderdeel van een groter complex van mensenschuwheid. Ik wil gewoon geen contact. Of jawel, maar alleen op bepaalde dagen. Niet per se altijd als ik trek heb in een paardenworst.
Onze slager is een veelbekroonde worstmagiër. Zijn muren hangen vol met oorkondes en worstenmakersprijzen. Hij beheerst nog het echte ambacht en houdt er overeenkomstige oude ideeën over sluitingstijden op na. Een huisvrouw moet tussen 8 en 5 haar boodschapjes doen. De enige vernieuwing sinds 1830 is dat hij kant-en-klare maaltijden verkoopt. In zijn erwtensoep moet je de erwten tussen de hompen varkensvlees uitpeuteren.
Maar alsof al deze lovenswaardige kwaliteiten niet al genoeg zouden zijn voor een mens is onze slager ook nog eens een markante grapjas. Hij heeft een crew om zich heen verzameld met hetzelfde gevoel voor humor, dus als je boodschappen gaat doen moet je goed uitgeslapen zijn.
De eerste keer dat ik een paardenworst ging kopen zei hij: 'Je gaat er wel van galopperen hoor. Wij gebruiken alleen maar renpaarden. Deze was toch van dat paard van Anky van Grunsven, Sien?'
Dat was leuk. En tot nog toe maakt hij steeds nieuwe grapjes. Maar ik vrees de dag dat hij door de mand valt. Ik denk dat mijn middenstanderschuwheid te maken heeft met die grote angst voor grapjes die altijd gemaakt worden.
Misschien komt dat doordat driekwart van de vaste klanten Alzheimer heeft.

Sögreni-bel

2009-10-09T17:56:00.012+03:00

In Kopenhagen heb je pas mooie fietsen. Misschien scheelt het dat fietsdiefstal daar nog in de kinderschoenen staat. De lantaarnpalen blijven ongemoeid. Niemand heeft kettingen met een doorsnede van 3 centimeter. Aan de andere kant ziet álles in Kopenhagen er beter uit. Vergelijk om te beginnen het ranzige Schiphol eens met de luchthaven van Kopenhagen (parket, prachtige bagagekarretjes, designbanken).
Ik had mijn zinnen gezet op een bel van Sögreni. Puur voor de looks eigenlijk, maar in de winkel bleek dat de bellen van koper, messing, roestvrij staal en gecoat zink ook allemaal anders klinken. Best logisch, ja. Ik viel voor het messing exemplaar (brass). Kijk en luister op youtube.

Fietsroadmovie

2009-10-02T14:01:00.005+03:00

Mijn eerste fietsfilm gemaakt. Van huis naar het kantoor van de Fietsersbond. Geinspireerd door het opwekkende voorbeeld van een tocht met hondenbakfiets in Kopenhagen. Voor herhaling vatbaar, dat hele filmgebeuren. Leuk als er sneeuw ligt of het hard regent met dat spoorviaduct waar iedereen zich altijd om staat te kleden als de bui losbarst. Het fietsen met ouderwetse videocamera (bandjes!) zorgde voor een verhoogd bewustzijn. Wat zal ik bijvoorbeeld de studentenwoningen missen die op het filmpje door Roemenen met de grond gelijk gemaakt worden (ik hoop met toestemming van de gemeente). De bewoners waren buitenlandse studenten. Ze zaten op allerlei soorten emmers, tafels en kratten buiten te dammen en te borrelen. De (bejaarden)flats aan de overkant verzetten zich met hand en tand tegen de woningen en hebben waarschijnlijk afgedwongen dat ze gesloopt moesten worden.
Zuurpruimen.

Win een zadeldier bij de Fietsersbond

2009-09-21T21:27:00.011+03:00

Het fenomeen zadelhoesje met reclameleus grijpt wild om zich heen. Tenminste, tot ik er voor de Vogelvrije Fietser een artikel over ging schrijven. Toen ik gister langs het station fietste waren de zadels ouderwets saai zwart. Laat het in godsnaam aan het weer liggen. Ik wil geen hypekiller zijn. (Help, ik ben toch geen hypekiller.)
In elk geval: wie een foto van een leuk zadelhoesje naar de Fietsersbond opstuurt, brink@fietsersbond.nl, of een briljant idee heeft voor een zadelhoesje dat beslist uitgevoerd moet worden, maakt kans op een zadeldier van Tilo Ahmels.
Bekijk de concurrentie in het fotoalbum van de Vogelvrije Fietser.
Het hele artikel staat op de site.

Boekenbob en zijn kleine brievenbus

2009-09-10T13:08:00.018+03:00

Zo'n dag.
A. De fotograaf die 75 euro voor hergebruik van zijn foto vroeg (wat al belachelijk veel is) gooide er in zijn factuur nog BTW op ook. Had ik maar afgedongen dacht ik, en probeerde of ik mijn hoofd stuk kon slaan tegen de muur.
B. Een B&B in Kopenhagen, Host nummer 19503, wilde na een onpersoonlijk automatisch mailtje direct al 50 euro incasseren bij annulering.
C. Bij thuiskomst lag eindelijk de Deense bestseller Hondenkop van Morten Ramsland in de brievenbus. Besteld via tweedehands-boeken.nl. Maar terwijl normale boekverkopers eerst netjes mailen hoeveel de totale kosten (boek + verzendkosten) worden, had Boekenbob me het plompverloren opgestuurd en rekende 6,75 portokosten. Dan heeft het ook lekker zin om een boek tweedehands te kopen. Op de verpakking: postzegels uit de vorige eeuw. Was deze man nooddruftig en moest hij daarom op deze doffe wijze aan zijn schamele centjes komen? Woonde hij in een door klimop overwoekerd huis met schimmelige vitrage en ondergescheten vloeren dat tot het plafond was volgestouwd met boeken? Wist hij wel dat we inmiddels in de 21ste eeuw leefden?
Maar ineens nam mijn PVV-kant het roer over en mailde ik een schreeuw om rechtvaardigheid: 'Stuur maar eens een redelijke rekening!' En in onzichtbare inkt (zo beleefd ben ik wel): 'Eikel!'
Uit het weerwoord van Bob:
'Zodra het boek niet door de brievenbus kan moet ik het als pakket verzenden en daar vraagt TNT momenteel 6,75 voor. Het is niet anders.'
Ik weet niet natuurlijk hoe klein het brievenbusje van Bob is, maar Hondenkop past prima door een normále brievenbus.
Aan de andere kant, als je dagelijks postzegels uit 1975 op driedubbel ingepakte boeken moet plakken word je onherroepelijk zo.
Hier Bob, je geld.
Vervolgens dronk ik een mooi glaasje wijn en kreeg ik een alleraardigst mailtje van Lotte, de laatste goeie mens ter wereld. Bij zo'n vrouw wil ik wel in oktober in de B&B: minihotel Tarnborg.

De exploitatie van poezenneusjes

2009-08-30T12:33:00.011+03:00

Edje schijnt door. Soms zijn zijn oren wit, soms lopen ze rood aan. Dan zie je fijne adertjes. Die zie je ook als hij voor de zon zit. (Ga nou eens voor die zon weg Edje!)
Zijn neus verschiet ook voortdurend van kleur, afhankelijk van de hoeveelheid alcohol die hij achterover heeft geslagen.
Katten zijn leuke dingen, zoals ze met die neusjes, oortjes en pootjes rondlopen. Dat kan iedereen zien. Het is dan ook een raadsel dat nooit eerder iemand op het idee is gekomen poezenneusjes commercieel uit te baten. Ploesiepoesie bijt de spits af met vier minimagneten voor zes euro.

Met Cube door de bossen raggen

2009-08-16T12:59:00.013+03:00

Een paar weken geleden had ik zelfs een helmpje op. Een echtpaar dat mij en mijn drie metgezellen (ook met helmpje) ineens in de wouden van de Achterhoek voor zich op zag doemen, keek of ze aliens zagen branden en barstte vervolgens in hysterisch gelach los.
Snap ik. Nog geen twee jaar geleden vond ik het ook ronduit pathetisch dat mensen (mannen, eigenlijk) mountainbikes kochten om naast Neerlands trots, onze fietspaden, te gaan rijden.
Maar het is zo leuk om over boomwortels en door plassen te raggen. Gister zaten de fietspaden verstopt met senioren die wiel aan wiel over fietspaden gingen, maar op de MTB-route bij Leersum kwamen we bijna niemand tegen. We troffen alleen twee van die mountainbikers die de sport zo'n slechte naam geven. In een zanderige afdaling brulden ze: 'Ho ho, links houden' en daverden rakelings langs.
Dat soort jongens snuift natuurlijk verachtelijk om mijn Cube, want die heeft een bagagerekje (voor de broodtrommel en geplukte bloemetjes), te dunne bandjes en een voorspatbord.
Ik maak er een wijvensport van.

Het theeëi van Columbus (not)

2009-08-02T12:32:00.013+03:00

Mijn Bodum theeëi heeft een postbode-elastieken beugeltje. Bovenkaak en onderkaak sluiten niet goed aan. Theeblaadjes dwarrelen vrijelijk in mijn kop. En ik vond dat sjieke schuifsysteem nog wel het ei van C.

Hak-slik-weg

2009-07-27T16:36:00.011+03:00

Lopen op een stuk hout met een spijker eronder, kan dat? Ja hoor, dat kan, ik doe het elke zomer een halve keer. Mijn houten zolen met spijker zijn van Miu Miu, een niet onopgemerkt gebleven schoenontwerpster. Ik heb de sandaaltjes gekocht in wat ik steevast als 'mijn rijke jaren' aanduid. Ik had toen soms zoveel geld op de rekening staan dat ik tegen heug en meug de stad inging met als opdracht minstens 200 euro uit te geven.
Gelukkig bestaan er ontwerpers als Miu Miu. Anders had ik vast nooit meer naar huis gekund.
Ik weet niet meer hoe de hakken er van origine uitzagen, wat Miu Miu's bedoeling ermee was. De schoenmaker weet het ook zeker niet. Ik bestudeer zijn gezicht terwijl hij zijn lachen inhoudt. Ach ja, voor zijn vakantie wil hij best nog wat miniscule snippers zool ergens rond die spijkers plakken. En loopt het dan lekkerder dan zonder rubber?
Pas du tout. Het loopt of je op spijkers loopt en dat is alleen maar licht aangenaam in de kelder van deze flat. Wel mee uitkijken, want het rubber is zo op.
Maar mooi he.

Het corrigerende telefoontje van Kampeergoed

2009-07-21T23:43:00.008+03:00

Het was überhaupt al een idioot idee geweest om een kampeerkast te willen. Maar ik was naar een verjaardagsfeest geweest waar ze hoog opgaven van die dingen en toen ik straallazerus thuiskwam kroop ik dus onmiddellijk achter de computer om er 1 te bestellen.
Ik kwam uit bij www.kampeergoed.nl
Een paar weken later stonden W en ik gierend van de lach naast een monstrueus geval dat we zojuist uit stokken en doek hadden opgetrokken. Liever dood dan ooit zo'n Ding in onze tent. Alleen: ruilen mocht dus officieel niet, zag ik toen pas bij de voorwaarden. Na enig contact wreef de eigenaar over zijn hart. Mits de verpakking ongehavend was, kreeg ik mijn geld terug. Moest ik wel portokosten heen en portokosten terug betalen.
2 dagen later hing meneer Kampeergoed aan de lijn. "Ik kan u zo geen geld teruggeven."
(?)
"U heeft die stokken in de doos geflikkerd. Zo kunnen wij hem niet door verkopen."
"Ik wist niet meer precies hoe ze in de zak pasten en heb ze er netjes naast gestopt. U zult wel vaker stokken in zakken hebben gedaan, dacht ik. U weet vast wel hoe dat moet."
"Stel je voor dat iedereen zijn stokken in een doos flikkert en weer terugstuurt."
"U suggereert dat ik die stokken er vanaf twee meter met grote kracht in heb gesmeten."
"We hebben het druk zat."
Het gesprek duurde wel drie kwartier. Meneer Kampeergoed besloot met: "We zullen een bepaald bedrag inhouden en de rest terugstorten. Als uw man nog meer informatie wil, kan hij altijd bellen."
Een week later kreeg ik 80 - 21 euro teruggestort. Heb ik voor die 21 euro toch even lekker stokken in een doos kunnen flikkeren. Ha!

Apple online: 9 juli + 3 werkdagen = 21 juli

2009-07-10T15:23:00.006+03:00

Het gaaaaat gewoon niet meer. Mijn iMac uit december 2004 kan het internet van 2009 niet aan.
En ineens, gister om 18.49 uur móest ik een nieuwe bestellen bij de Apple Store online. (kwam daarom te laat op mijn afspraak) Levering binnen 24 uur had ik 'ergens' gelezen. Hmmm. Ik kreeg wel snel een mailtje.
Is iedereen daar op vakantie? Waarom moet iedereen zo nodig op vakantie? Omdat het in Nederland niet leuk is als jij als enige niet op vakantie bent? Of is Apple net een paar snelle krachten ontvallen en modderen ze tijdelijk met dwangarbeiders zonder armen?
Ik hoef in elk geval zaterdag niet thuis te blijven voor mijn gloednieuwe iMac.
Verzending: 3 werkdagen.
Verwachte leverdatum: 21 Jul, 2009 - 22 Jul, 2009.

Het tweede leven van de Sun jar

2009-06-20T13:05:00.011+03:00

Net als je denkt dat deze blogger met de noorderzon naar verre koopjesparadijzen vertrokken is, pop ik up. Hetzelfde geldt voor de Sun jar uit 2007. Wat een fantastisch leuk dingetje is. Ik heb hem minstens drie keer kado gedaan. Hij floept tussen avond en nacht aan en geeft dan warm oranje licht. Maar steeds minder en ineens stopt hij. Ik stond al met het ding bij de glasbak toen W suggereerde dat de oplaadbare batterij vervangen moest worden.
Zo jammer vind ik dat, dat ze je een jaar na aankoop niet even een belletje geven: 'Mevrouw, hallo, hoi, niet schrikken als uw Sun Jar ermee uitscheidt en het licht uit uw leven verdwijnt. Het is volstrekt niet nodig om weg te zakken in een inktzwarte depressie omdat alles minder wordt, kapot gaat of zelfs dood. Het komt eenvoudig door dit en dat. Wilt u een nieuwe batterij? Komt voor de bakker. Wanneer schikt het u dat we hem even langs komen brengen en monteren? En een fles prosecco voor de schrik."
Zeker te veel moeite.

Crisisblog 2: shady lace

2009-05-31T16:17:00.008+03:00

Tevreden met wat je al hebt de kredietcrisis door.
Toen ik in de zomer bij 45 graden plus onder de shady lace parasol zat, voelde ik mij behoorlijk in het ootje genomen/in het kruis getast/aan de haren door het gras gesleept. Waarom had ik daar niet eerder aangedacht: de parasol geeft de helft van de schaduw van een normale parasol. Vanwege die leuke gaatjes in het doek natuurlijk.
Deze lente ben ik weer helemaal dol en verrukt van het schaduwpatroon op gezicht, balkontegels en Joop. Bij 20-25 graden precies fris genoeg.

Miskoop: solar oplader

2009-05-16T19:01:00.009+03:00

Het is recessie. Het consumentenvertrouwen daalt. Dus laat ik ook eens een duit in het zakje te doen door met voorbeelden te komen van dingen die een mens beter niet kan kopen. Deze solar oplader uit 2008 is alleen handig als je in een land zonder wolken woont. Verder is de aansluiting waarmee ik mijn Sony Ericsson k700i erop aan kan sluiten zo fragiel dat hij na twee dagen stuk was. Ik heb een nieuwe gekregen, net zo broos. Net het door moeder verlaten pasgeboren egeltje uit de tuin van Animal Planet. Koopt 'em niet mensen, dan gaat de economie maar naar God.

Manipulatietechnieken bij de Bodyshop: Deep Sleep

2009-05-07T21:48:00.008+03:00

Doorsnee kledingverkoopster in doorsnee kledingwinkel: "Ik heb dat truitje zelf ook. Mooi he en hij blijft ook heel lang goed."
Gaap.
Bij de BodyShop krijg je altijd wat gratis en als het niet gratis is dan krijg je wel korting. Bij het uitreiken van het proefmonster Deep Sleep zei de verkoopster: "Ik had me vanmorgen verslapen. 'Ja', zei ik hier, 'dan moeten jullie me maar niet zulk spul geven.' Hihi."
Beetje grof geld lopen verdienen over de rug van de slapelozen die alles willen geloven omdat hun leven een hel is.
"Het stinkt", klaagde W. Ik viel als een blok in slaap, maar dat had meer te maken met het pilletje Valdispert Nacht dat koortsachtige gedachten over spannende wendingen in het leven moest smoren. Ondanks de getroffen voorzorgsmaatregelen om 5.13 wakker. Een shotje van niks dus. (Om maar te zwijgen over dat babymuizenpilletje)

Onthaaste groenten van de moestuin

2009-05-03T12:56:00.014+03:00

Het derde groentepakket van moestuin Maaschalkerweerd alweer. De moestuin is weer iets anders dan de AH. Er werken ex-verslaafden, psychiatrische patiënten en mensen met een verstandelijke beperking naast 'gewone' vrijwilligers en een paar beroepskrachten. Vrijdag bleek het lijstje kwijt met de namen van mensen die een pakket wilden. (het zijn er een stuk of zes geloof ik.) Het gesprek daarover werd onderbroken door iemand die vanachter uit de winkel kwam vragen naar een kassabon. Met zijn drieën gingen ze op zoek in de kassala en in de prullenbak.
Een klein uur later bleek mijn groentepakket weggegeven en de 'babygams' waren op. Zou ik het volgende week dan opnieuw proberen? Maar een opgewekte vrouw met bril wilde wel een nieuw pakket maken. Met een grote krop sla? Goed, dan wachtte ik wel even op het terras.
Terwijl het verkeer rondom over de diverse snelwegen raasde, vochten twee kleine jongetje in de Moestuin om het enige fietsje temidden van wel zes skelters. Oma greep in. Het jankerdje won.
Leuk om te zien natuurlijk. Toch liep ik even naar binnen, niet om ongeduldig te lijken, uit pure nieuwsgierigheid. Op de toonbank stond een keurige bruine zak met fris groen.
"Ik... eh... zat buiten te wachten," deelde ik mee.
"Ja," zei de jongeman naast de kassa onaangedaan. Bij de AH zou ik erop los hebben geslagen, maar op de een of andere manier leek me dat hier niet gepast.
Onthaast en met reusachtig lekkere radijzen, net die ochtend geplukt, fietste ik huiswaarts.

Vrije Blije Vormgevers: oudhollandse tegelstickers

2009-04-26T19:15:00.015+03:00

Ik ken de term 'Vrije vormgeving' nog maar een half jaar. Pas sinds ik Doreen van Krecji heb geinterviewd. Op uitnodiging van haar ben ik vorige week naar een dag van de Beroepsvereniging van vrije vormgeving geweest (BNO) en dat was erg leuk en interessant, maar ik vind het moeilijk om erover te schrijven. Bang dat ik er niet genoeg vanaf weet en door de mand val.
Veel mensen droegen grote ringen. Dat is 1 ding dat me opviel waar ik me geen buil aan kan vallen lijkt me. Vóór mij zat een wat gedrongen man. Over zijn geschoren schedel liep een strook haar van nek naar neus. Ik vermoedde dat hij belangrijk was, want hij gedroeg zich of niemand zo op zijn plek was als hij, lunchte afgezonderd en groette iemand die zei: 'Hee Paul, het is een echte reünie' ijzig koel. Het is een gotspe dat ik Hem niet ken.
De anderen waren allemaal leuk, vooral de mensen in de 'fast shows' die hun werk presenteerden. Het is heel lastig te bepalen wie bij de vrije vormgevers hoort en wie niet, bleek op deze dag, maar vrije vormgevers maken in elk geval dingen waar een mens blij van wordt.*)
's Middags kwam kunstenaar/econoom/socioloog Hans Abbing. Hij schreef het boek 'Why are artists poor?' en schetste op verzoek van de vereniging een portret van de groep vrije vormgevers. Die waren net iets beter in staat om te leven van hun werk dan kunstenaars, stelde hij.
Maar optimaal is het nog niet. Vrije vormgevers moeten hun atelier uit, zeiden verschillende sprekers. En ze moeten de pers benaderen. "Waarom staan de bladen vol met designers en niet met vrije vormgevers?"
Een vrouw van Royal Delft en Royal Leerdam nodigde de vrije vormgevers uit op in oktober hun werk te komen verkopen tijdens de Dutch Design Week in Eindhoven.
Een kritische stem in de zaal: "Wie komen daar dan?"
Antwoord: "Rijke mensen die in design zijn geïnteresseerd." En toen een enthousiaste reactie uitbleef: "Wij kennen heel veel rijke mensen, maar die dragen jullie sieraden niet en dat is jammer."
Dat vind ik nou ook. Onderweg van Pakhuis de Zwijger naar station Amsterdam CS maakte ik nog een stop bij Thinking of Holland naast de passenger Terminal, een plek die je snel mist. Wat een blije dingen van (vrije) vormgevers hebben ze daar. O.a. oudhollandse tegelstickers, vogelhuisjes in de vorm van een moskee of kerk en Doreens prachtige tassen van oude fietsbanden, gevoerd met vilt.

*) Vrije vormgevers maken 'vaak' handmatig dagelijkse voorwerpen, niet in opdracht, in kleine aantallen. Ze experimenteren met vorm en materiaal.

De relatie tussen sieraden en BK pannendeksels

2009-04-20T23:17:00.013+03:00

Ze heeft onze trouwringen gemaakt. Ik mag enorm wereldwijs overkomen, maar ik had geen idee waar je een ring moest laten maken als je niet naar de standaard juwelier wilde. Ik googelde op 'kunstenaar' en 'sieraden' en vond Jeanette Knigge.
Sinds anderhalf jaar heeft ze haar eigen atelier/cursusruimte/expositieruimte/sieradenwinkel in Deventer, Kunstgoud, met werkbanken met gereedschap langs de muur. Geen marktonderzoek, ze begon gewoon. "Als ik na drie jaar failliet ga, ga ik een paar jaar poetsen. Maar dan heb ik het in elk geval geprobeerd." KG loopt gelukkig prima dankzij persoonlijkheid en enthousiasme van Jeanette. Ze heeft klanten die speciaal voor haar uit Amsterdam en Alkmaar komen: "Ik ben geen zolderkamertjeskunstenaar. Ik vind het leuk om met mensen om te gaan."
Klanten vragen zich altijd af waar die gaatjes in het midden van het vitrineglas voor zijn. Pas dacht iemand dat die erin zaten om te voorkomen dat het te warm werd van binnen. Maar nee. "Mijn man Harco heeft de vitrines gemaakt van oude deksels die hij had gevonden in een afvalcontainer van BK Pannen in Kampen. We hebben de dozen verhuizing na verhuizing meegesleept. Nu kwamen ze goed van pas. In die gaatjes moest het handvat komen."

Jonge kleren in oude textielstad

2009-04-15T16:18:00.019+03:00

Had ik het al eens over mijn kleine-winkeltjes-fobie gehad?
Ik durfde Guten Appetit in Tilburg alleen binnen te lopen omdat ik voor Zó! een artikel schrijf over kunstenaars/ontwerpers en ondernemen.
Guten Appetit is een atelierwinkel. De eigenaresse is net bevallen en daarom wordt de winkel tijdelijk gerund door Sanne Jansen. Sanne heeft weleens onder een baas gewerkt, maar er gaat voor haar niets boven zelf kleren maken naar geheel eigen inzicht.
Of ze ervan kan leven? Met het geld dat ze verdient kan ze een nieuwe collectie maken. Maar Sanne is wel op uitnodiging van een Japanse ontwerper een paar maanden naar Japan geweest en heeft daar wat contacten gelegd. Japanners smullen van Nederlandse ontwerpen.
Sanne: "Voor Nederlanders moeten kleren praktisch zijn. Ze moeten in de wasmachine kunnen en zo. Dat heb ik zelf eigenlijk ook wel. Japanners hebben dat minder. Je hebt er straten vol fantastische winkels met de gekste dingen."
Ander punt: "Mijn kleren staan Japanners goed. Soms denk ik als een Nederlandse vrouw ze past: Misschien moet je dit gewoon niet doen."
Terugkerend verhaal: kunstacademies vertellen hun studenten niets over zelfstandig ondernemen. Ook Sanne heeft het wiel uit moeten vinden. "Een modeshow doe ik niet. Tenzij ik zeker weet dat er tien inkopers op de eerste rij zitten."
Ze heeft wel een mooie brochure (foto) en site.

Eetbare bloemen en een stinkzwam

2009-04-11T14:07:00.005+03:00

Het kon weleens mijn laatste Pasen zijn. W heeft rare dingen gekocht bij de Sligro.

Bever zwerfsport: comeback van de paraplu

2009-04-01T12:09:00.009+03:00

Heb me weer een uur kostelijk vermaakt met de Beverzwerfsportcatalogus. De creativiteit spat ervanaf. Ik wil niemand tot kopen aanzetten, maar als je weet dat het bestaat kun je eigenlijk niet meer zonder: Eagle Creek Zipper Pull, gekleurde tutters die je aan je rits vast kunt maken voor 'als u niet meer weet in welk zakje u wat hebt gestopt.'
Verder: Pressure socks voor in het vliegtuig. En vooral: de 'Dainty Paraplu'. "In deze tijd van hoogwaardige kledingproducten die u beschermen tegen alle soorten weersinvloeden maakt de paraplu een come-back. Een paraplu is immers een perfecte bescherming in die omstandigheden dat het aantrekken van een jack net teveel van het goede is maar het zonder jack iets te nat wordt. Bovendien is verblijven onder een paraplu luchtiger dan een ademend jack. Wat te denken van een tropische regenbui waarin uw regenjack misschien beschermt tegen dit natuurgeweld maar aan de binnenkant transpireert u liters vocht die, opgesloten in het jack, u net zo nat doen worden als wanneer u zonder bescherming in de regen zou hebben gestaan. Een paraplu beschermt u niet alleen tegen de regen maar ook tegen UV-straling. Door zijn kleine afmeting is deze Dainty makkelijk aan de riem of in de borstzak te dragen. Ingeklapte afmeting slechts 14,5 cm. Hoogte uitgeklapt 48 cm. Schermgrootte: 96 cm. Gewicht 158 gram. 29,90 euro."
Klacht van de tekstschrijver: "Maar 150 woorden om een paraplu aan te prijzen?! Djeez, ik kan niet toveren."

Kattenupdate

2009-03-30T15:32:00.008+03:00

Sinds bijna een week hebben we Edje in huis. Edje uit Oss. Edje heet eigenlijk Eros. Zo noemden ze hem tenminste in het dierenasiel in Oss, waar hij op 9 maart doodziek en onder de vlooien werd binnengebracht. Fictieve geboortedatum: 9-9-2008. Van het ruwe buitenleven zijn zijn witte pootjes nog wat gelig, maar hij ziet er elke dag beter uit. Filmpje?
Edje uit Oss
Edje op mac

Een nieuwe kat

2009-03-22T14:39:00.011+02:00

Ik wil een nieuwe kat. Sinds Hannes ‘hemelt’, zoals vriendin H. dat noemt, is het evenwicht weg. Ik weet niet of Joop ongelukkig is en zijn ellende van zich afmauwt, maar hij is wel erg spraakzaam en krankzinnig van geluk als we na een paar uur weer thuis zijn. Bovendien loopt hij me de hele dag achterna.
Tussen de bedrijven door graas ik het internet af, bekijk het aanbod van dierenasiels in het hele land, en sta op de wachtlijst voor ‘Edje’ in dierenasiel Driebergen. Van Edje wisten ze niet zeker of hij met honden kon. Als niet, mogen wij hem hebben.
Splatsj is helaas al weg.
Halfwas Kobus wordt dinsdag opgehaald.
Kittens zijn schaars goed. Het is het seizoen nog niet. Op marktplaats bieden ze hoog tegen elkaar op. (Het is voor marktplaats een pre analfabeet te zijn: ‘Geen handelaren en fockers’.) Ik heb uit wanhoop een cattery gebeld over een aandoenlijk kitten met een grote naam, Fighter huppeldepup tot zusenzo, van kittentekoop.nl. Maar 600 euro voor een stamboom gaat te ver. De te herplaatsen raskat Burberry van twee jaar was al weg en dat is maar goed ook: Joop en Burberry. Proef dat maar eens op je tong.
Heel Nederland is broeds. Honderdduizenden kattenzoekers vochten zich gister het Utrechts asiel in, waaronder wij (blauw oog nu). De meeste katten lagen verstijfd van schrik onder een kap in een groepsverblijf, anderen zaten in kooien en staken gretig een klauw naar buiten = "kan niet bij andere katten". De paar katten die er uitsprongen omdat ze jong of hypersociaal waren, waren al gereserveerd of gingen per twee. En dat vindt Joop te veel.
Ik snakte naar verhalen over de bange theemutsen want ik wil best een oudere theemuts met een goed verhaal. Vertel dan maar dat Minoes reiki kan. Dat George gaat snorren als je een rode helm opzet. Dat Bowie in zijn broek piest van het lachen als De Toppers op tv zijn.
Verzin het, lieg iets bij elkaar!
Ik kwam katterig thuis, verdween met Joop naar de computer en surfde naar www.dierenasiels.com. Joop wil een watje, zegt hij.
Wordt vervolgd.

Goede cacao maakt van iedere zombie een blij en enthousiast mens

2009-03-11T21:56:00.019+02:00

Ik keek met terugwerkende kracht Willy's Wonky Chocolate Factory van de harddisk. Willy is een bezeten chocoladegek die nachten doorhaalt in zijn chocoladefabriek omdat hij gelooft dat chocola de wereld beter maakt. 100% cacao, daar gaat het om. Cacao hoeft niet altijd zoet te zijn en bij de koffie op een schaaltje te liggen. Cacao houdt ook van kip en tomaat en knoflooksoep.
Ondertussen houdt de vrouw van razende Willy zich staande met glazen cacaodrank. Dat vult erg, schijnt. 1 glas cacaodrank en je kunt verder van de lucht leven. Er wordt in de serie nadrukkelijk onderscheid gemaakt tussen Heel Erg Góede cacao en huis- tuin- en keukencacao en ik ben nou eenmaal erg bevattelijk voor kwaliteitsclaims.
Het onvermijdelijke gebeurde. Toen ik op een goeie dag in de Bijenkorf was (gister) kon ik de Heel Erg Goede Cacao niet laten staan. Ik wilde niets liever namelijk dan óók een blij en enthousiast freakerig mens worden met schonkige schoudertjes in maat 34 1/2 dat per dag genoeg heeft aan 1 boterham.
Mijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn.
Het busje Nomu kostte 8,50 euro. Ik proefde één keer, twee keer, en nog eens van de warme melk met cacao. Het smaakte als ik mijn ogen dicht deed inderdaad serieus naar cacao. Heel Erg Goede cacao of huis-, tuin- en keukencacao? Al sla je me dood.
Ik moest de bus maar weer eens dichtsealen. Dan is het een echte cadeaubus. Kun je rustig mee aankomen op een verjaardagsfeestje.

Koeken uit 1867

2009-03-08T23:16:00.010+02:00

Deining bestaat 10 jaar. Zaterdag was het groot feest op Fort Vechten. Het Fort ligt bij ons om de hoek. W. heeft er in de zwoele zomer van 2005 een Kersentuin geregisseerd en in hetzelfde jaar trouwden we er, maar ik had nog nooit een Fortkoek gegeten. Ik wist zelfs helemaal niet van zijn bestaan tot ik met de feestcommissie op het kantoor van het Fort de catering doornam. Ik kreeg direct een rood waas voor ogen. Vanaf dat moment droomde ik over Fortkoeken. Nacht in, nacht uit at ik aan lange tafels met mijn Deiningvriendjes en -vriendinnetjes koeken in de vorm van een Fort. Soms waren er te weinig. Dan werd ik badend in het zweet wakker. De volgende nacht waren de koeken in kruimels uit elkaar gevallen of beschimmeld, gestolen, vergiftigd, of of...
Zorgen voor niks. De Fortkoeken waren prachtig en smaakten hemels. "Een engeltje dat over je tong piest", zou mijn vader zeggen. Maar die was er niet. A. was er wel. Die liet de Fortkoek ijskoud links liggen: "Koeken uit 1867, mwaoh". E. wilde het recept hebben, diëtiste K. had geen idee wat het rode vruchtengoedje binnenin was en ik heb stiekem anderhálve Fortkoek gegeten.
Wat een dag!

Eierdopjes-EHBO

2009-03-01T16:30:00.007+02:00

Het eierdopje was ook slachtoffer in De Maand Dat Alles Stuk Ging. (Niet alleen Hannes had er één, ook de auto heeft een mysterieuze ziekte en staat al twee weken te hoesten en te rochelen bij Jeroen van CXtrème in Zeist) Ik wilde een nieuw dopje kopen in de eierdopjeswinkel in de Zadelstraat, maar daar hadden ze ze niet meer. Iets met 'binnen twee weken bestellen', volgens de onzekere verkoper.
Toen heb ik hem geplakt met secondenlijm. Niks mis mee. Helemaal in de geest van de kredietcrisis. Met de schoenlappers en fietsenmakers gaat het ook al zo goed.

Hannes 2000-2009

2009-02-21T13:47:00.013+02:00

Doodgaan als in 'waargebeurde' RTL4-films, dat wil iedereen wel. Glimlach om de mond, hand in hand met je dierbaren. Als het om katten gaat: stokoud worden, een dagje wat slechter eten en bij het baasje op schoot gaan liggen om na het uitwisselen van een laatste betekenisvolle blik de geest te geven.
Hannes was al sinds begin januari ziek. Vorige week heeft hij met zijn laatste krachten achter een stokje met nepvogel aangehold, maar daarna moest hij braken. Hij staarde voor zich uit, ontweek ons. En wij hem maar uit zijn schuilplaatsen trekken om wanhopig voer (en antibiotica, anti-braak etc) in zijn bekje te proppen.
Hij was onze ontroerendste kat, met zijn lange wimpers, dikke zachte vacht en fijne koppie. Dierenartsen hadden het consequent over 'zij'. Hannes wilde vaak niet geaaid worden, maar aaide zelf. Uren streek hij langs onze wangen en gaf kopstoten tegen W's bril. Hij kon zich zo goed ontspannen dat ik vaak voelde of hij niet dood was. Hij was wild van kattenkruid en geborsteld worden. Kreeg hij een blik als van een waanzinnige van. Hij lag als ik zat te werken op het blauwe kussentje op mijn bureau.
Ach, hij was zo leuk. Hij had een RTL4 einde verdiend. Op zijn 24ste. Nu hebben we alleen zijn touwtje nog.

P.S. Sectie wees uit dat Hannes FIP had.

Stukke Stelton in intimiderende winkelsetting

2009-02-14T14:39:00.007+02:00

Er gaat veel stuk de laatste weken. Vooral thermoskannen moeten eraan geloven. Als ik boos naar ze kijk, spatten ze uit elkaar.
De Stelton is drie weken oud. Gekocht vanuit een diep geloof in duurzaamheid: als je iets koopt, koop dan iets goeds en voor lang. Een Stelton (62 euro) is een designklassieker uit 1977. Alles kan er aan vervangen worden, zei de verkoopster van Mobach. (Wat overigens een eigenaardige winkel is met drie vrouwen van exact dezelfde leeftijd (50) die met zijn allen achter de toonbank heel langzaam dingen in doosjes doen of er juist uithalen.)
Je moet tegen mij niet zeggen dat alles vervangen kan worden. Een week later ging het van kinkeldekinkel. Nu heb ik ze, dacht ik. Maar nee hoor, ze hingen er gewoon nieuw glaswerk in.
Ze zuchtten er vermoeid bij, dus ik dacht dat het wel gratis zou zijn en alleen maar extra werk voor ze. Maar het was toch nog mooi 26 euro.
Ik denk dat een van de drie de baas is en de energie uit de anderen wegzuigt. Ik ging zelf die dag tenminste ook vroeg onder wol.

Stokoude De Wit 2011

2009-02-07T19:45:00.015+02:00

Ze hebben de kleur van de bank van een bepaald type treinstel (stoptrein Utrecht-Den Bosch): petrol skaileer. Daar vielen we dus unaniem voor in de ijskoude garagebox van De machinekamer in Wognum, een plaatsje dat niet hoog op ons lijstje 'beslist nog eens naar toe' stond. Het chroom is op sommige plekken aangetast. 'Karakter', zei de verkoper. Hij dacht dat de stoeltjes uit de jaren veertig dateerden. "Dat stoffeerwerk, dat kunnen ze tegenwoordig niet meer." En de kleur was erg bijzonder want meestal waren dit soort stoeltjes grijs.
Maar eigenlijk kon hij alles zeggen. We waren direct om. 175 euro per stuk. Veel goedkoper en stukken leuker dan een paar nieuw gemaakte De Wit 2011 stoelen. Vinden wij.
Het is retelollig om jonger te zijn dan je stoel.

De zegeningen van een Hannes

2009-01-30T17:39:00.010+02:00

Hannes heeft nu een Amerikaans powermiddel van babymerg ofzo, Transfer factor. Duimen dat het werkt. De wereld is namelijk een veel betere plek met Hannes dan zonder omdat hij:
-om vijf uur op je toetsenbord gaat zitten en daar met geen stok vanaf is te slaan.
-naar mijn handcrème ruikt.
-touwtjes apporteert en door roeien en ruiten gaat om het touwtje terug te krijgen.
-ook wuppies doet als er wuppies zijn.
-als hij slaapt net een gecrasht vliegtuig is.
-onder dichte deuren gangen probeert te graven.
-scheel kijkt.
-om zijn eten decent af te dekken stukken uit de vloerbedekking krabt en sokken ophaalt uit de wijde omgeving.
-harder snurkt dan een vent van 300 kilo.

Hij heeft al een heleboel ziektes niet. (3 x vochtinfuus, 2 spuiten pijnstiller, 4 weken antibiotica, maagtabletten, neusdruppels, bloedonderzoek, nog een keer bloedonderzoek, recoveryvoer, spuitjes, anti-braakmiddel, kaalgeschoren keel en kaalgeschoren stukje voorpoot)

Retro: eigen stempel

2009-01-22T12:55:00.011+02:00

Het kwam door Keecie vorig jaar. Die stuurde een envelop met een stempel. Noem het nostalgie, noem het weemoed naar vakmanschap en handgeharkte olijven, maar ik wilde accuut zelf een stempel. Zo eentje die soms vlekt en in elk geval onregelmatig is.
Ik moest er even inkomen: ik dacht dat je het stempel op het papier moest persen. Eerst de linkerkant en dan geleidelijk de druk verplaatsen naar de rechterkant, of andersom. Maar geenszins. In het stempelkussen drukken en dan kort maar krachtig op het papier zetten geeft het mooiste resultaat.
Om met mijn biografische gegevens op een voorbeeldstempel van De Vries Stempel & Co te passen heb ik maar een bedrijfsnaam verzonnen: 'Suzanne Brink schrijft'. Dat scheelt een regeltje 'journalist/tekstschrijver' waar ik altijd een bloedhekel aan heb gehad. Nu mag ik tenminste ook dichten (over stempels of pindakaas).

Zitten en ritselen tegelijkertijd op de Mean Bean

2009-01-18T14:10:00.016+02:00

Ik had eerst een donkergrijze besteld, maar die bleek donkergrijsgroen. Het was een gigantische detonerende klont in de huiskamer. Gelukkig is Mean Bean geen groot anoniem internetbedrijf zoals bijvoorbeeld Apartdesign (waarmee ik laatst een bizarre mailwisseling had over een wekkeralarm dat ik niet uit kreeg). Mean Bean kun je gewoon bellen. En ze reageren snel op mail. Ik kon de gladde donkergroengrijze hoes zonder probleem ruilen voor een suèdige (kattenhaargevoelige) rode en die kleurt dan weer heel gelukkig bij ons oranje zeil.
Vroeger heette dat vloeken.
Mean Bean concurreert met Fatboy. Verschil: Fatboy heeft minstens drie keer zoveel kleuren, maar er gaat niets boven de vorm van de Mean Bean. (Wel groot!)
Hij zit heerlijk. Als je van bil wisselt ritselt hij zachtjes: 'Parelvulling.'

Wispelturige vullingen voor de Parker Roller Ball

2009-01-13T16:44:00.011+02:00

"Ik heb daar nog nooit klachten over gehad", zei de man (type "lachen-wa-is-da").
"O", zei ik sprakeloos.
Als ik had gedacht een deskundige kantoorboekhandel binnen te stappen met een pennenfreak achter de toonbank, had ik het mooi mis.
Meneer wist niet waar ik het over had. Vullingen van wisselende kwaliteit? Stroef schrijvende Parker Roller Balls? Hij keek me lijdzaam aan, wachtend op mijn volgende stap, de winkel uit of niet, maar wat maakte hem dat uit.
Ik had gevraagd om een 'verbeterde versie van de Parker Roller Ball, iets soortgelijks, maar dan helemaal van metaal en misschien dat vullingen van een ander merk beter zijn?'
Als ik pennenverkoper was wist ik alles. Alles van inkt, alles van schrijfergonomie, duurzame materialen, de nieuwste snufjes, dessins, design, alles. En ik had ook direct gezien dat ik het type klant was dat graag veel wist en dat ik daar als ik het slim aanpakte best een wat duurdere pen aan zou kunnen verkopen en dat ze die met haar grote pennenhart zou koesteren tot het eind der tijden.
Deze man wist niets. Om de hoek zat een andere kantoorboekhandel, maar daar wisten ze ook niks. Nog minder eigenlijk. Misschien hoort dat. Misschien zijn onwetendheid en pennen verkopen wel onlosmakelijk met elkaar verbonden. In dat geval heb ik niks gezegd.

Klassieke transportmand voor katten is een killer

2009-01-08T18:25:00.023+02:00

Ik koester een diep wantrouwen tegenover dierenartsen en de diervoeder en -speeltjesindustrie. Dierenartsen worden betaald door boeven als Royal Canin en Iams & co en op al hun sites staat dat je bij het minste of geringste naar ze toe moet. 'Poept de kat naast de bak? Direct naar de dierenarts!'
De diervoeder en -speeltjesindustrie maakt voer met een luchtje en rotzooi die bij voorkeur na een maand kapot gaat. De vormgevers die ze daar bij inschakelen moeten zich de ogen uit hun hoofd schamen. Van kattenbakken breken de klemmetjes en het luikje.
Of neem de zogenaamde 'transportmand'. Een gangbaar model vraagt veel welwillendheid van de kat. Ha. Een kat en welwillendheid. Tegen de tijd dat ik mijn Hannes in zo'n mand heb gepropt is hij dood. En dat is jammer. Om toch heel aan te komen bij de dierenarts heb ik vandaag een 'bovenlader' gekocht (dertig euro). Daar is dan eindelijk wel over nagedacht, maar voordat je er als gewone burger achter komt dat die dingen bestaan ben je uren googelen op 'kat vervoeren' verder. Onze eigen 'Dierenvreugd' heeft de bovenladers in elk geval niet in het assortiment.
De dierenarts is een norse blonde vrouw met zo'n uitstraling van 'Er zijn wel ergere dingen op de wereld dan een zieke kat', een koude douche na het immer gezellige gekeuvel in de wachtruimte. (Echtpaar dat 's ochtends zijn katten in bad doet en mij voordoet hoe de beestjes daarbij kijken) Terwijl ik van een dierenarts verwacht dat ze zegt dat Hannes bijzonder leuk en grappig is. 'Agossie, dat witte stipje op zijn neus.'
Op zijn minst wat tips en raadgevingen. ('Je moet zijn tanden eens poetsen.' 'Zijn nagels groeien krom.' 'Borstel je hem wel genoeg?')
Na aandringen van mijn kant zei ze dat ik beter eerder had kunnen komen. Toen was ze al lang met bonnetjes aan de slag. Of ik een gespecificeerde rekening wilde. 'Ja', zei ik. Maar na haar vraag of ik een ziekteverzekering had voor de katten werd het 'Eh nee, Uhum. Laat maar zitten ook' omdat ik me schaamde. Terwijl zo'n verzekering wetenschappelijk bewezen oplichterij is.
Ik betaalde grif 73 euro.
Antibioticaprik voor 24 uur, antibioticapillen, anti-braakmiddel, royal canin voeding voor zieke katten, spuitjes. En thuis in quarantaine met aparte kattenbak omdat Joop 'het' anders ook krijgt. 'Het' is een virus of bacterie, misschien
giardia.
Met gebogen hoofd liep ik met de schor gemiauwde Hannes de praktijk uit. Ze kon ook rustig 1000 euro vragen.

Formule 1 voetenbad van Carmen

2009-01-02T12:50:00.005+02:00

Horen en zien vergaat je. De televisie moet harder, tussentijds praten wordt schreeuwen. Vogels vallen van schrik uit bomen. Als het voetenbadje uit gaat kun je eindelijk herademen. Ongeveer net zo als wanneer op 2 januari het fluiten van rotjes om je oren stopt en de buurman klaar is met zijn project '100 bouten betonboren in 24 uur'.
Achteraf denk je: had even gekeken op Marktplaats.nl In de categorie "Impulsief aangeschafte overbodige apparaten." Waarin ook 10 miljoen fitnessapparaten, honderdduizenden boten met/zonder motor en een kwart triljoen ijsmachines. Maar een plastic afwasteiltje moet je op marktplaats met een lantaarntje zoeken.
Fluisterstil namelijk.

Rammelen + schudden = vakantie

2008-12-21T15:40:00.008+02:00

Op een zonnige decemberdag stond hij daar op de stoep bij de pinautomaten op het Ledig Erf. Ik had erover gelezen, hem weleens langs zien rijden, maar hij was nog nooit zo onder handbereik geweest als nu. "Hotsiekidee, doe maar", riep ik.
De vriendelijke studentchauffeur ritste het tentdoek voor me open. Hij had zin in een tochtje, de Easytuc wat minder. Blaffend en hoestend kwamen we op gang. "Hij heeft de hele dag binnengestaan", schreeuwde de chauffeur naar achter.
Voor de zekerheid klampte ik me aan het stalen frame vast. Utrecht was omgetoverd tot ruig terrein vol valkuilen en verradelijke putdeksels. De motor kotste. De chauffeur draaide het gas nog maar weer eens open. Toen we eenmaal buiten de binnenstad waren en goed snelheid maakten, woei een ijzige Poolwind door de kieren recht mijn kraag in.
Gingen we nou werkelijk de Waterlinieweg op?
Het was echt waar. Zelfs mijn ogen rammelden nu in de kassen. Ik dacht aan al die malloten die naar het andere eind van de wereld vliegen om hun leven te wagen en schaterde het uit. Niet dat de chauffeur dat door had. Die moest alle zeilen bijzetten (neem dit gerust letterlijk) om het vehikel op de rotonde door de rest van het verkeer te drukken.
Ik gaf uiteraard een goeie fooi en toen rende ik heel hard naar binnen om van mijn uitgespaarde vakantiegeld online een zwarte jurk met fijne borduursels en (conflictvrije) diamanten te kopen.
Nu alleen nog een stola van eekhoorntjesbont.

Profond dans mon coeur je suis une Provençale

2008-12-16T10:31:00.012+02:00

Niet om origineel te zijn, maar ik ben euforisch over de Provence. Avignon! Goudargues! Bedouin!
Het plensde in Nice. Het plensde woensdag. Het plensde donderdag. Volgens de taxichauffeur plensde het al een maand zonder ophouden. Het plensde zondag. Het plensde maandag. Maar zaterdag plensde het niet. En zondag plensde het ook een paar uur niet. En bovendien kan Nice het hebben. In Nice is het altijd goed toeven. De stad erkent geen winter. De terrassen worden hardnekkig bevolkt.
Zaterdagochtend was de zee kalm. De lucht zag grijsblauw en zwartblauw en ik telde 134 golvende tinten warm zeeblauw. Zwemmers en een kano slalomden om lichtschitteringen.
Zondag had het onvoorstelbaar hard geregend. Metershoge golven sloegen bij Hotel Suisse tegen de rotsen en op de kade. Een enthousiaste menigte riep: 'Daar komt er weer één' als een golf zich verhief en opmaakte om met een dreun op de rotsen te beuken. Beter dan vuurwerk. Volgend jaar ben ik met oud & nieuw in Nice.

Jezus gaf lekkere shampoo voor lang haar

2008-12-08T12:47:00.009+02:00

"Het is beter te geven dan te ontvangen". Jezus kon het weten. Hij had een kleine beurs en veel verjaardagen, maar wist er toch altijd wat van te maken. De wetenschap geeft hem gelijk.
Vooral een goed kado vinden maakt gelukkig, voeg ik toe. Deze kasteelbakvorm voor vriend R. kon niet missen:
R. houdt van kokkerellen
R. heeft een zoontje, en
last but not least
R. vreet fantasy. In zijn schaarse vrije tijd verzint hij rollenspelen en sluipt in harnas met schild door de kelder van zijn spliksplinternieuwe huis in het verre, sprookjesdecorachtige T.
Er zijn inderdaad vervelender mensen om een kado voor te bedenken. Breek Jezus de bek niet open. Wat moest hij Lucas dit jaar geven? Alweer een abonnement op de EO-gids, jezussandalen of shampoo voor lang haar?

Dronken van geluk (en een beetje van de drank)

2008-12-05T13:06:00.008+02:00

Golven van geluk terwijl ik naar W luisterde die de ene gedachte na het andere idee had. Een gebroken been is niet alleen een gebroken been, maar knakt ook je geest. Omdat je kwetsbaar blijkt en dat weet je wel, maar gelukkig realiseer je je dat niet dag in dag uit. En als je niet naar buiten kunt heb je extra tijd om dat tot iedere vezel door te laten dringen.
De taxi leverde ons op de stoep af. Een aardige vrouw hield de deur van Luce wijd voor ons open. Daarna aten we als vanouds in fraaie blauwe kuipstoelen verrukkelijke gerechten als zwarte risotto en Italiaans kaasplankje en we dronken grappa en heerlijke wijnen.
"Het had geen week langer moeten duren", zei W.
Hij kan weer lopen. Wel nog even met die mooie paarse krukken.

Tips van Troostkoper voor minder dan een tientje

2008-12-02T16:31:00.015+02:00

Kadocoach, bestaat dat al? Zou echt iets voor mij zijn.
1. De eggtimer (kookwinkels, rond de 8 euro): onmisbaar voor wie niet met een stoel naast het gasfornuis wil zitten wachten tot het water kookt. Er is ook een ei met een melodietje op de markt, maar dat is duurder en heeft als nadeel dat het als de batterij op is regelrecht de prullenbak in kan.
2. Cabanaz gasaansteker (7 euro). Ik moet alleen nog even uitvinden hoe ik hem bijvul.
3. 3D-boekenlegger met dansende kittens. (Keck & Lisa, Utrecht, 4,50 euro) Hij is er ook met waggelende pinguïns en met een olifant die zijn kont tegen een boom schuurt.
4. Knofloofpers (niet op foto en 15 euro -> dus meer dan een tientje en niet tot dit rijtje behorend) Mooi! En dan hoef je er niet los een metalen zeepje bij te kopen om de knoflooklucht van je handen te krijgen. (ik vind metalen zeepjes stom)
Typisch dat ik zoveel uit de kookwinkel haal. Als W geen gebroken been heeft (vaak) kookt hij altijd. Behalve dan als het om eieren gaat hè. Eieren koken is mijn lust en mijn leven.

Megamuis verslaat schoot

2008-11-22T16:54:00.013+02:00

Stop de tijd. Meer dan een week sinds mijn laatste blog. In die tijd is er veel, heel veel gebeurd. Een van de meest ingrijpende dingen is met stip de aanschaf van een kussen in de vorm van een megamuis.
Ik moet me sindsdien in bochten wringen om nog een kat op schoot te krijgen. Als het al lukt is dat met een teleurgestelde Hannes die zich goed afzet en met zijn nagels diepe snijwonden kerft in mijn bovenbeen om met lichtsnelheid op het kussen te duiken als Joop even plassen is.
Ik weet het even niet meer. Wat is wijs? Er nog een muis bijkopen? En de consequentie, namelijk nooit meer de liefde van een kat voelen, voor lief nemen?
Of de muis aan iemand kado doen die de combinatie kat-schoot hààt?
Er is nog een derde weg. Lampje. Ping. 1. De muis onder de kat wegtrekken. 2. De muis vervolgens op schoot leggen. 3. Kijken hoe snel dat gaat!
Sielug, dat is het.

Slowe oplader

2008-11-07T13:45:00.011+02:00

Een defectje in mijn bedrading: zodra het herfst wordt en de dagen krimpen tot max vijf uur moet ik een zonnegadget kopen. Sinds het ochtendgloren ligt in de vensterbank een universele solar oplader . Hij doet verschrikkelijk zijn best. Dat zie je aan zijn oplichtende rode puntjes. Over een week hoop ik met het goede nieuws te kunnen komen dat het middelste puntje groen is geworden. Maar misschien dat dat aan de optimistische kant is. Dat ligt niet helemaal aan de lader. Van de gebruiksaanwijzing moet hij op het zuiden liggen en niet achter glas maar buiten (alleen is hij niet waterbestendig).
Nu nog op vakantie naar een regio waar zo'n oplader onontbeerlijk is.
In Nice hebben ze geen stopcontacten hoorde ik pas.

Stukje wellness

2008-11-04T12:47:00.003+02:00

Ineens dacht ik: Wat is een leven zonder badjas waard?
Het was de week waarin W het auto-ongeluk had gehad. Mijn eerste gedachte was: ik moet een badjas voor hem kopen. Hij hield het af, maar ik wist beter wat goed voor hem was. De badjas heeft hem door de eerste bange dagen heen gesleept.
Was het toeval? Ik denk dat de visionaire trendwatcher van de Hema het ongeluk aan had zien komen en daarom de badjassen uit de serie 'Hotel' in de aanbieding had gedaan. Na een week hinderlijk tegen W in zijn badjas aanschurken heb ik er ook één voor mezelf gekocht. Het voelt heel volwassen, heel af. Met een badjas heb je geen bad meer nodig denk ik weleens.

Pompoenen zijn altijd doodeng

2008-10-30T18:41:00.004+02:00

Op de pompoen zaten zwarte plakkers in de vorm van een enge mond en bloeddorstige ogen die je zo uit kon snijden. Hij moest een naargeestige uitdrukking krijgen ivm Halloween. Maar omdat ons leven al luguber genoeg is van zichzelf besloot ik er een goedlachse pompoen van te maken, zo eentje die alle harten voor zich wint.
Eerst ging de schedel eraf. W zei dat je soep kon trekken van het vruchtvlees, maar ik vond het best stinken wat er zo los kwam van de binnenrand van de pompoen. En zoals dat wel vaker met mij gaat had ik er op zeker moment ook schoon genoeg van. Dat vruchtvlees kon lekker de klere krijgen.
Nu heb ik dus zogenaamd een lachende pompoen, maar hij lacht niet echt. Bovendien verschrompelt hij met de dag en schimmelt hij van binnen.
De volgende keer als ik iets met vrolijk fruit wil neem ik weer gewoon bananen.

Bedolven onder de bloemen

2008-10-26T14:09:00.005+02:00

De vazen zijn op, dus hoe dat met de eerstvolgende bos moet weet ik niet. Gelukkig begint het eerste boeket te verleppen.
Bloemen zijn prachtig, serieus. Maar onder ons gezegd en gezwegen vind ik het wel een merkwaardige gewoonte om zieke mensen stervende natuur te geven.

Auto tegen je been

2008-10-19T15:27:00.021+03:00

Politiebericht:
Fietser gewond
UTRECHT – Een fietser raakte op dinsdag 14 oktober gewond bij een aanrijding met een auto.
Rond 19.40 uur reed een 61-jarige automobilist uit Utrecht vanaf de Nieuwegracht over de brug de Maliesingel op. Daarbij verleende hij geen voorrang aan een voor hem van rechts komende 46-jarige fietser uit Utrecht, met een aanrijding tot gevolg. De fietser werd met een vermoedelijk gebroken been per ambulance naar het Diakonessenhuis in Utrecht gebracht.

W heeft een gebroken onderbeen. In een operatie waar hij levendig over kan vertellen - grote boren, hakken en drilwerk - is een pen door zijn been geslagen van zijn knie tot zijn enkel. De verbinding is heel kwetsbaar. Nu is de angst dat hij er per ongeluk op gaat staan het ergst.
Ondertussen blogt hij zijn woede en fustratie van zich af.
De fysiotherapeut in Gezondheidscentrum Lunetten gaf bloedmooie krukken met reflectors (!) mee. Helemaal 2008, dat paars.

Niemandsland

2008-10-11T00:49:00.015+03:00

Ik heb goeie argumenten niet in Amsterdam te willen wonen. Bv omdat je dan in interregionaal gezelschap gaat zeggen: 'dan loop je toch even naar het Spui.' En omdat je denkt dat je je kengetal niet bij je telefoonnummer hoeft te noemen en je ervan uitgaat dat iedereen snapt dat je met 'hier' Amsterdam bedoelt (sorry K.M., jij weet hoe snel dat kan gaan).
In elk geval: de belangrijkste reden om toch te verkassen is Theatercafé De Blincker. Waarom heeft Utrecht niet zoiets? Veel plekken waar acteurs komen hebben iets word-ik-wel-gezien-erigs, maar daar heb je hier geen last van. (De meeste bezoekers zien er trouwens wel uit of ze acteurs hadden kunnen zijn, maar ze zijn het niet.)
Het eten is fantastisch en op de bovenverdieping waan je je in de jungle met al die fantastische sliertplanten. Na een week (te) hard werken daalde ik eindelijk neer in een niemandsland met gedachten over alles en niks. Ik dacht bijvoorbeeld aan 1984 toen ik in Kampen op de kunstacademie zat en als ik naar mijn ouders ging de bus pakte. Ik deed er vier uur over (overstappen in Lelystad en Amsterdam Amstel) om in Rozenburg NH (op de landingsbaan van Schiphol zeg maar) te komen. Als ik een 'gunstige' aansluiting had 3,5 uur.
Neus tegen de ruit en kijken, kijken, kijken.
Als er een bus was geweest die er zeven uur over had gedaan had ik die gepakt.
Daar dacht ik aan in de Blincker en ik had nog veel verder in die gedachten kunnen verzinken, maar toen begon de voorstelling.

Schar naar zijn hart

2008-10-05T15:19:00.005+03:00

De jongen van de Makro geloofde zijn ogen niet. Hij legde de schar nog maar eens op de weegschaal. Weer: 0,25 euro. Dat kostte alleen de aluminiumverpakking al. Gelukkig kochten we daarnaast ook een horecatong van tien euro die niet voor de poes was.
Gefeliciteerd met dierendag! (Nee Joop, het is echt vandaag. Ik zweer het. Misschien loopt je poezenkalender voor.)

Natuurlijk gaat het wel om de verpakking

2008-09-30T21:24:00.012+03:00

Amsterdam, Haarlemmerstraat. 15.30 uur. En terug in de trein een godsgeschenk. Ik wist niet dat het bestond: een leuk gesprek om af te luisteren in de 1ste klas! Over kunst kopen. (Een kunstenaar die iets moois had gedaan met de lucht boven de waddenzee, een schilderij van ene Charles Puntjepuntje dat een van de mannen in 1974 als huwelijkskado had gekregen en bronzen beelden van grutto's.)
Ok, ok, ok, het ontaardde wel in geleuter over ov-jaarkaarten die de provincie klauwen geld bespaarden (?), maar dat was omdat de boekhoudster terugkwam van het toilet.

Bewegingsschuwe bh-pakjesbezorger

2008-09-25T13:47:00.006+03:00

Eerst belt hij veel te hard aan. En dan begint hij te zeiken en te zeuren. Onze eigen Selektvrachtbezorger.
Waarom wij niet zorgen dat we beneden een bel krijgen.
Dat we dan maar moeten klagen bij de woningbouwcoöperatie.
Maar dat dit echt de laatste keer is dat hij die twee trappen opsjouwt.
Aan het gewicht van het pakje kan het niet liggen. In zijn armen rust een vederlichte Brababy. Dankzij onze eigen mopperkont van Selektvracht komen mijn bh's niet meer gebutst en gedeukt uit de wastrommel.
(Tenminste, dat hoop ik. Er draait nu op volle toeren een was met mijn beste bh in dat malle ding)

Radioeend

2008-09-21T20:12:00.006+03:00

Andries Knevel heeft zich er ook nog tegenaan bemoeid op de radio. Kees Bakker van de Fietsersbond moest op Radio 1 uitleggen waarom de bond nou zo rabiaat tegen de fiets zonder stang was. Uw verslaggever legde ter illustratie van het radiomateriaal unieke beelden vast van Knevel in jurk.

"Damesfiets ten dode opgeschreven"

2008-09-18T15:16:00.021+03:00

Dus zo werkt slechte journalistiek. Eerst was er het Nederlands Dagblad. De journalist van die krant had mijn artikel in de Vogelvrije Fietser (zie afbeelding & download op hun site) gelezen. Daarna volgden De Pers en Telegraaf: Damesfiets ten dode opgeschreven.
Nu.nl: 'Mogelijk einde aan vrouwenfiets'

En dan krijg je dit soort reacties (Telegraafsite):

Tjeetje, hoe dom kun je zijn ! Ik heb mijn Nederlandse damesfiets geimporteerd naar Frankrijk, en al mijn vriendinnen zijn stikjaloers ! Wat een onzin kun je uitkramen zeg !
Cigale, Lamballe, Frankrijk | 12:19 | 18.09.08

Belachelijk!Ik ben 34 jaar en ik heb reuma.Ik ben blij met die lage opstap, anders zou ik dat ook al niet meer kunnen doen.Wat is dat voor een rare discussie!Willen ze nou echt alles bepalen?De regering "betutteld" al zo en moet zo'n bond dan ook nog eens beginnen?Anders stap ik wel in de auto en doe ik lekker mee aan file-rijden!!Daar worden we blij van in Den Haag!
fietsertje, groningen | 12:20 | 18.09.08

Kostelijk!